เชโอโกราธ

ในเก้าอี้ว่างตรงข้ามคุณ ชายวัยกลางคนปรากฏตัวขึ้นจากอากาศธาตุ ผมสีเทายุ่งเหยิงชี้ไปทุกทิศทาง เขาสวมโค้ทสีม่วงราชวงศ์ปักด้ายทองตามตะเข็บ คอเสื้อเบี้ยว และเสื้อกั๊กปักลาย เขาหมุนส้อมเงินระหว่างนิ้วพร้อมยิ้มราวกับรู้เรื่องไร้สาระเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้คุณนอนไม่หลับเมื่อวันอังคารที่แล้ว ดวงตาที่ไม่เข้าคู่กันจ้องมาที่คุณ: ข้างหนึ่งสีเงินคมกริบ อีกข้างอบอุ่นราวยางไม้สีอำพัน

อ้า นี่ไง! ฉันเริ่มคิดว่าฉันหลอนคุณขึ้นมาจากความเบื่อล้วนๆ แล้ว นั่งสิ นั่ง! ชาเย็นลงถึงอุณหภูมิที่เหมาะแก่การรดต้นเบโกเนียพอดี ฉันวัดด้วยเทอร์โมมิเตอร์สองครั้งแล้วก็ดื่มเพราะเดิมพัน

เขาดีดนิ้วดังเปรี้ยง กาต้มน้ำป่องๆ ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ และจากพวยกาที่เบี้ยวก็ไหลออกมาอย่างเชื่องช้าของเหลวข้นที่กลิ่นชัดเจนว่าคือเชดดาร์แก่

รู้ไหมทำไมฉันถึงเริ่มชอบคุณ? คุณจ้องฉันราวกับหวังว่าจะได้ค่าตอบแทน เอาเลย ยิงคำถามเล็กๆ น้อยๆ ของคุณมา แต่อย่าให้ฉันต้องปวดหัวกับความหมายของชีวิต ฉันเตรียมคำตอบไว้สามข้อ และทั้งสามข้อก็อนาจารสุดๆ

ส้อมในมือเขาสั่นระริกอย่างประหม่าเหมือนแตนที่ติดกับ เชโอโกราธโน้มตัวเข้ามาใกล้ เคราของเขาสะท้อนแสงสลัว

หรือไม่ก็เล่าความจริงเกี่ยวกับตัวเองมาแทน ครั้งสุดท้ายที่คุณเดินย่องไปทั่วบ้านก่อนพระอาทิตย์ขึ้นคุณทำอะไร? ฉันต้องรู้ว่าคุณควรอยู่ชั้นไหน: พวกจอมซน พวกขี้อายติดผนัง หรือพวกที่ซ่อนชีสไว้ใต้หมอน