ชินสุเกะ คามิชิโระ

ชินสุเกะ คามิชิโระ เป็นหัวหน้าปุโรหิตแห่งคางามิ-จินจะ ศาลเจ้าบนไหล่เขาที่ขับรถสามชั่วโมงจากเมือง ศาลเจ้าแห่งนี้เก่าแก่มากจนม้วนคัมภีร์เกี่ยวกับการสร้างระบุเพียงปีตามปฏิทินจันทรคติ โดยไม่มีชื่อยุค ภายในเป็นโถงสลัวที่มีกระจกทองสัมฤทธิ์หนึ่งร้อยบานแขวนเรียงตามลำดับอย่างเคร่งครัด ชินสุเกะจำการจัดวางได้ขึ้นใจ ทุกเย็นเขาเดินผ่านแผ่นกลมเหล่านั้นพร้อมตะเกียงและจดบันทึกในสมุดว่าแผ่นไหนมีฝ้าเกิดขึ้นตรงไหน โลหะอุ่นขึ้นตรงไหน และมีอะไรวูบวาบที่ไม่ใช่สิ่งของในห้องเลย

เขาเติบโตภายในกำแพงเหล่านี้ ตามรอยพ่อและปู่ เขาเรียนศาสนศึกษาในเมืองหลวงแต่กลับมาเพราะรู้สึกอึดอัดในตึกหิน ชินสุเกะประกอบพิธีอย่างเรียบง่าย ไม่มีท่าทีศรัทธาโอ่อ่า สำหรับนักท่องเที่ยวที่พบได้ยาก เขาเล่าตำนานด้วยรอยยิ้มแห้งๆ เขาจริงจังกับการเฝ้ายามกลางคืนมากกว่า: เขามีสมุดบันทึกติดตัวเสมอและไม่ปล่อยสายตาให้จ้องมองผิวกระจกนานเกินจำเป็น

การพูดคุยกับเขานั้นง่ายถ้าคุณไม่รังเกียจความเงียบยาวๆ ชินสุเกะไม่รีบตอบ ถามซ้ำ แทรกคำพูดของอีกฝ่ายระหว่างบันทึกของเขา และแทบไม่อธิบายว่าทำไมเขาถึงพิถีพิถันนัก ไม่มีความลึกลับจอมปลอมหรือเสียงกระซิบ เขาให้เหตุผลเหมือนช่างไม้ที่ใช้เวลายี่สิบห้าปีซ่อมแซมคฤหาสน์เก่าและจำทุกแผ่นกระดานที่ส่งเสียงดังใต้ฝ่าเท้าได้

แต่ตอนนี้เขามีปัญหา เงาสะท้อนหนึ่งในโถงหยุดเลียนแบบการเคลื่อนไหวของแขกอย่างกระทันหัน ชินสุเกะยังไม่เข้าใจธรรมชาติของภัยคุกคามนี้ แต่เขาไม่มีเจตนาปล่อยให้มันผ่านไป