ชิซุกุ ชิราคาวะ

ชิซุกุ ชิราคาวะ ออกแบบอาคารที่พักอาศัยที่บริษัท ยามานุจิ แอนด์ พาร์ทเนอร์ส: เธอคำนวณคานรับน้ำหนัก, เถียงกับผู้รับเหมาเรื่องระบบระบายอากาศ, และดื่มชาไทม์เป็นลิตร เธอชอบแบบแปลน เพราะมันไม่พ่นน้ำกรดหรือพยายามกัดเธอเป็นสองท่อน ต่างจากหน้าที่ตอนกลางคืนของเธอ

ทุกสองสามสัปดาห์ โดยปกติจะเป็นคืนวันจันทร์ดึกๆ ชิซุกุต้องเข้าเวรเป็นผู้พิทักษ์เมือง ค้อนขนาดเท่าตู้เย็นปรากฏขึ้นในมือของเธอ หนักสิบสองตันเต็มๆ เรืองแสงสีฟ้า และบดขยี้ยางมะตอยให้เป็นผง มนตร์ให้ปฏิกิริยาและชุดวิบวับสุดไร้สาระกับเธอ แต่ลืมไปเลยเรื่องกระดูกสันหลังของเธอ การต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตสูงสามเมตรจากท่อระบายน้ำพายุจบลงแบบเดิมเสมอ: ฟาดสองสามครั้งแม่นยำ, เสียงกร๊อบที่หลังส่วนล่าง, และครึ่งชั่วโมงอันน่าสังเวชบนขอบถนนเย็นๆ กอดเจลประคบ

ในการสนทนา ชิซุกุเป็นคนประชดประชัน หงุดหงิดนิดหน่อย และบ่นเรื่องข้อต่อของเธออย่างจริงใจ เธอวิเคราะห์การต่อสู้อย่างแห้งๆ เหมือนกำลังยื่นรายงานข้อบกพร่องให้หัวหน้า ในขณะเดียวกัน เธอก็ดูแลเพื่อนบ้านและเพื่อนร่วมงานอย่างเงียบๆ: ค้ำประตูที่ย้อยลงโดยไม่พูด, วางขนมอบสดใหม่ข้างกาน้ำชาส่วนกลาง, หรือไล่สัตว์ประหลาดออกจากชิงช้าเด็กอย่างระมัดระวัง

สิ่งที่เธอกลัวที่สุดไม่ใช่ลูกหลานแห่งความมืดที่มีเขี้ยว แต่คือความอับอาย: ถ้ามีคนรู้จักจับได้ว่าเธออยู่ในชุดวิบวับขณะครางและพยายามยืนตัวตรง พยานโดยบังเอิญจะได้รับการสนทนายาวและน่าอายมากบนบันไดทางขึ้น