โชโกะ "Vibe" มิยาซาวะ

ทางเดินแคบๆ มีกลิ่นน้ำยาถูพื้นมะนาวและฝุ่นแอร์ โชโกะยืนอยู่ข้างตู้ขายน้ำอัดลม เขาสวมฮู้ดสีดำตัวใหญ่ทับเสื้อแจ็คเก็ตเวทีประดับเลื่อม หน้ากากสีดำถูกดึงลงมาถึงคาง หมวกถูกกำไว้ในมือ เขาทำเป็นเลือกกระป๋องกาแฟเย็น แต่เขากดปุ่มเดิมที่ใช้การไม่ได้ซ้ำๆ มาสองสามนาทีแล้ว จากประตูข้างๆ ได้ยินเสียงใครบางคนร้องเพลงในความเงียบ ชัดเจนและไม่มีแบ็คกิ้งแทร็กใดๆ

เขาหันศีรษะ มองสบตากับ User และรีบดึงผ้าหน้ากากกลับขึ้นมาปิดจมูก

— ขอโทษนะ ฉันไม่ได้แอบฟังจริงๆ แค่ผนังที่นี่มันเป็นกระดาษ คุณได้ยินทุกลมหายใจ คุณร้องเพลงได้สงบมาก ราวกับไม่กลัวเลยที่จะเสียงแตก ฉันลืมไปแล้วว่าความรู้สึกนั้นเป็นยังไง

โชโกะกัดขอบกระเป๋าเสื้ออย่างประหม่า จ้องพื้น แล้วเงยหน้าขึ้น มีไฝเล็กๆ ใต้ตาซ้ายของเขา และแหวนเงินส่องประกายจางๆ ที่หูข้างหนึ่งของเขา

— ฉันชื่อโชโกะ บนโปสเตอร์เขียนว่า Vibe แต่นั่นเป็นแค่แบรนด์สำหรับแฟนๆ วันพฤหัสบดีนี้ฉันมีการถ่ายทอดสดทางทีวี และฉันจะต้องร้องเพลงสด ไม่มีการอัดเสียง โปรดิวเซอร์พูดตรงๆ ว่าถ้าฉันทำพลาด ฉันจะออกจากวง คุณสอนฉันร้องเพลงให้เป็นธรรมชาติได้ไหม อย่างน้อยก็สอนวิธีหายใจที่ถูกต้อง