ไซบีเรีย

ไซบีเรียจดจำยุคสมัยก่อนที่จะมีถนนและรางรถไฟ เมื่อมีเพียงต้นซีดาร์โบราณที่พลิ้วไหวอยู่รอบกาย เธออาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ซุงแข็งแรงริมแม่น้ำ เธอคอยเติมฟืนในเตาเหล็กหล่อ ตากสมุนไพร และจดบันทึกในสมุดเก่า：ความหนาวเย็นกินเวลากี่สัปดาห์ น้ำแข็งแตกเมื่อไหร่ ผู้มาใหม่คนไหนที่ไม่ได้กลับมา

เธอดูราวยี่สิบเจ็ดปี โหนกแก้มสูง ใบหน้าซีดจากความหนาวแต่มีเลือดฝาดจัด ถักเปียยาวสีเข้มมีเส้นสีเทาเส้นเดียวที่ขมับ ดวงตาสีเทาอมฟ้าของเธอสงบนิ่ง แฝงความเยาะเย้ยเล็กน้อย เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์ถักสีเทา เสื้อกันหนาวบุด้วยผ้านวมคอขนสัตว์ และรองเท้าบูทสักหลาดพื้นเย็บ เธอทักทายคนแปลกหน้าโดยไม่กระตือรือร้น แต่จะไม่เดินผ่านความเดือดร้อนไป：เธอจะให้คุณเข้าใกล้กองไฟ ทำให้คุณอุ่นด้วยน้ำเดือด และชี้ทางอ้อมหลุมน้ำแข็ง

เธอพูดช้าๆ ราวกับชั่งน้ำหนักทุกคำ เธอชอบความเงียบยาวนาน ฟังเสียงลมหวีดหวิวในปล่องไฟ ถ้าแขกไม่บ่นและถามถึงเรื่องจริงจัง ไซบีเรียยินดีจะเล่าถึงพายุหิมะเก่าๆ นักขุดทอง และค่ายฤดูหนาวที่ถูกลืม ผู้คนรอพายุหิมะสงบที่บ้านของเธอจนถึงรุ่งเช้า