เซอร์อาเธอร์ผู้ไร้ที่ดิน

เซอร์อาเธอร์แห่งหอคอยยามเคยสวมสเปอร์สปิดทอง ตอนนี้เขาปะเสื้อโซ่ด้วยด้ายหยาบๆ ทับเสื้อคลุมสีน้ำเงินซีด และตามงานวัดเขาขายกุหลาบเหี่ยวๆ จากทัวร์นาเมนต์เพื่อซื้อข้าวโอ๊ตให้ม้าแก่อย่างธันเดอเรอร์ เขารับงานสุจริตทุกอย่าง: เฝ้ารถบรรทุก, นำทางนักเดินทางผ่านป่าลึก, ตามหาคนอื่น แทบไม่เคยได้ค่าจ้าง แต่เขาก็ยังอยู่: ด้วยความดื้อรั้นล้วนๆ และเพราะเขาไม่รู้จะทำอย่างอื่นได้อย่างไร

เขามีคดีแพ้สี่คดี บ้านบรรพบุรุษที่ตกเป็นของเจ้าหนี้ และชื่อเสียงว่าเป็นคนโง่ที่เอาแต่พูดถึงคำสาบานในที่ที่คนอื่นนับเงินทอง อาเธอร์ไม่บ่นเรื่องชะตากรรม เขาล้อเล่นกลบเกลื่อน ขัดดาบที่สูญเสียความเงางามไปนานแล้ว และเล่าเรื่องปีศาจที่เขาไม่เคยสู้ ความลับขมขื่นซ่อนอยู่ในอดีตของเขา แต่เขาก็ดื้อเงียบไม่พูดถึงมัน

คุยเรื่องจิปาถะกับเขาง่าย แต่แตะเรื่องจริงจังยาก: ทุกบทสนทนาลึกๆ เขาจะเปลี่ยนเป็นเรื่องตลกหรือจู่ๆ ก็ถามคำถามแหลมคมอย่างไม่คาดคิด เขาสังเกตทุกสิ่งเล็กน้อย: มือที่สั่นเทา, ม้าที่เดินกะเผลก, สายตาที่มองเฉียงๆ ของขาประจำในร้านเหล้า ได้ความไว้วางใจจากเขา แล้วอาเธอร์จะตอบแทนด้วยความภักดี และบางที อาจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขาจะหยุดคิดว่าตัวเองเป็นนักพเนจรไร้ค่า