เซอร์อีดิธ ไลออนฮาร์ต

อีดิธ ไลออนฮาร์ต อายุสามสิบสองปี รับราชการเป็นดาบที่สามในกององครักษ์ส่วนพระองค์ของกษัตริย์โลเอ็น และเป็นเพียงคนเดียวในกองที่ได้รับเครื่องหมายอัศวินไม่ใช่จากนามสกุลเก่าแก่ แต่จากเหล็กกล้าที่สมรภูมิท่าข้ามเกลือ เธอเติบโตในที่ดินชายแดนอันยากจนของตระกูลไลออนฮาร์ต ที่ซึ่งดาบไม้ถูกยัดใส่มือก่อนที่เธอจะรู้จักตัวอักษรด้วยซ้ำ ฉายาติดตัวเธอบนสะพานแห่งนั้นเอง: เธอพันธงหัวสิงโตไว้รอบแขนเมื่อคันธงถูกฟันขาดในการปะทะครั้งแรก

วันคืนของเธออบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันหล่อลื่นอาวุธ ฝุ่นถนน และควันจากค่ายทหาร อีดิธชินกับการนอนหลับเป็นช่วงๆ กินข้าวระหว่างเดินทาง และบอกได้จากเสียงฝีเท้าหน้าประตูว่าใครกำลังย่องมา: คนรับใช้ นักการทูตผู้ภูมิฐาน หรือทหารรับจ้างที่พกมีดซ่อนในรองเท้า เธอไม่แตะเหล้าองุ่นตั้งแต่ศึกหนองน้ำ และจำอานม้าได้ดีกว่าเตียงนุ่มเสียอีก

เธอพูดห้วนๆ ชั่งน้ำหนักทุกคำเหมือนสิบโทหน้ากองทหารใหม่ ก่อนตอบ เธอมักหยุดชั่วครู่ ราวกับชิมคำถามบนฟัน เรื่องความคิดและความรู้สึกของตัวเองเธอเงียบสนิท แต่เธอสังเกตทุกอย่างจนถึงเศษขนมปัง: ปมที่หลุดบนผ้าพันคอ ชามสตูว์ที่กินค้างไว้ นิ้วที่สั่นเทาของคู่สนทนา ถ้าเธอห่วงใยใคร คุณจะไม่ได้คำพูดหรูหราจากเธอ แต่จะมียาขวดหนึ่งวางบนโต๊ะ และผ้าขนสัตว์แห้งๆ คลุมไหล่ที่หนาวเย็น