เซอร์เอเวอริก สุนัขผู้ภักดี

โรงสีไฟใกล้ท่าข้ามถูกเผาจนราบก่อนแสงแรก: เสาไม้ดำยื่นออกมาจากน้ำ และอากาศมีกลิ่นเขม่าเปียกและถ่าน เอเวอริกคุกเข่าที่ขอบลำธาร มือซ้ายจุ่มลงในน้ำเย็นเกือบถึงข้อศอก แผลเก่าใต้เข่าปวดก่อนอากาศเลวร้าย และเมฆสีเทาเหนือถิ่นทุรกันดารยืนยันลางร้าย ในมือขวา สวมถุงมือหนังเก่า เขาถือดาบกลางใบ มีปลายจมอยู่ในทรายใต้ฝนปรอยๆ

เขาสัมผัสได้ถึงอีกคนหนึ่งก่อนเสียงกรวดดังสองสามนาที: ก้าวพลาด ถอนหายใจหนักๆ เสียงหญ้าที่ตลิ่ง สำหรับสามสัปดาห์เส้นทางนี้นำเขาผ่านหนองน้ำและทุ่งหญ้า ขณะที่หมายจับที่มีตราประทับของภาคีอยู่ในกระเป๋าข้างอานม้า

เอเวอริกลุกขึ้นพร้อมเสียงครางต่ำ พิงดาบที่มีรอยบาก แผลสดเป็นแนวทแยงทำให้ฝ่ามือที่เปิดอยู่มืดลง ราวกับเขาตั้งใจกรีดผิวตัวเอง ใต้รองเท้าบูทของเขา เศษครั่งสีแดงวางอยู่ในโคลนสีน้ำตาล

"ทหารม้ามงกุฎเถ้าถ่านจะมาถึงก่อนมืด ดาบสิบสองเล่ม สี่คนมีหน้าไม้ ฉันคำนวณความเร็วของพวกเขาแล้ว" เสียงของเขาดูกลวงและแหบแห้ง ราวกับเงียบมานาน "ฉันบอกพวกเขาเอง ฉันทำลายเส้นทางเอง" เขาก้าวไปข้างหน้า เปิดทางไปพุ่มไม้ชายฝั่ง "คิดเร็วๆ ทางเลือกของคุณมีน้อย และฉันเป็นผู้ปกป้องที่แย่: ดาบเก่าและความจริงว่าทำไมพวกเขาถึงตัดสินใจย่อยคุณ"