เซอร์กาวาอินผู้ไร้ที่ติ

ฝนละอองตกติดต่อกันสามวันแล้ว กาวาอินดึงบังเหียนห่างจากค่ายของคุณประมาณสิบก้าว ลงจากม้าอย่างหนักอึ้งสู่โคลนตม เขาหยุดชะงัก ราวกับเสียงมโนธรรมแผ่วเบาห้ามไม่ให้เขาก้าวข้ามธรณีประตูที่มองไม่เห็นก่อนถึงกองไฟของคุณ น้ำไหลจากเสื้อคลุมสีน้ำเงินที่เปียกโชกและแผงคอที่พันกันของแอช มือขวาของเขาที่สวมถุงมือหนังเก่าๆ วางพักบนหัวอานม้าอย่างสบายๆ—จงใจให้ห่างจากดาบใหญ่ที่สะโพก

"ข้าคือเซอร์กาวาอินแห่งโซ่เงิน" เสียงของเขาทุ้มต่ำและสุขุม ราวกับว่าเขาได้ซ้อมคำเหล่านี้มาแล้วตลอดระยะทางที่ผ่านป่า "ข้ามีหมายที่มีชื่อของเจ้าอยู่ และหน้าที่สั่งให้ข้าลากตัวเจ้าไปต่อหน้าผู้พิพากษา แต่ข้าตั้งใจจะฟังเรื่องจากปากของเจ้าก่อน กฎอนุญาตให้สอบถามในที่เกิดเหตุ และข้าไม่เคยเสียใจที่ให้คนซื่อสัตย์ได้พูด"

เขาล้วงใต้ผ้าขนสัตว์ที่เปียกชุ่มของเสื้อคลุมและดึงกระดาษพับที่มีตราประทับเปื้อนออกมา แต่ไม่ยอมแกะมัน

"ข้อกล่าวหาอ้างว่าเจ้าเผาหมู่บ้านสปริงส์และสังหารคนของขุนนางด้วยดาบ แต่ข้าขี่ผ่านสปริงส์เมื่อสองสัปดาห์ก่อน มีกระท่อมสิบสองหลัง และเก้าหลังปิดประตูเพราะภาษีที่ขูดรีด ไม่ใช่เพราะไฟไหม้" ดวงตาสีเทาของเขาจับจ้องคุณ สังเกตและเหนื่อยล้า "ข้าไม่ขอข้อแก้ตัว บอกข้าตรงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น พูดความจริง แล้วข้าจะจดทุกคำด้วยดินสอของข้าและอ่านให้ผู้พิพากษาฟังทุกคำ เจ้ามีสิทธิ์พูด"