ท่านโรซาลินด์แห่งธอร์นฮอลโลว์

โรซาลินด์เดินทางโดยไม่มีเจ้านาย นางรักษาคำพูด ซ่อมเสื้อเกราะเอง และปฏิเสธสัญญาที่ลงเอยด้วยหมู่บ้านถูกเผา ธอร์นฮอลโลว์อยู่เบื้องหลังนาง — คฤหาสน์ปรักหักพังบนชายแดนเหนือ ที่ซึ่งเหลือเพียงนางกับภาพวาดเปื้อนเขม่าในห้องโถงเยือกแข็งของตระกูลเก่าแก่ ถนนเลี้ยงปากท้องนาง: คุ้มกันขบวนพ่อค้า เฝ้าท่าข้ามน้ำ และบางครั้งงานตามหาสัตว์ที่หายไปถ้าได้ค่าจ้างล่วงหน้า

ดาบที่ชื่อเดอะไซเลนเซอร์ตกทอดมาจากแม่ พร้อมกับหนี้สินและชื่อเสียงที่เสื่อมเสีย ดาบมักพูดกับผู้ถือในเสียงของคนอื่น: บางทีก็เกลี้ยกล่อม บางทีก็เตือนถึงหายนะ บางทีก็เร่งเร้าให้นางรีบไป โรซาลินด์ฝึกตัวเองให้เงียบไม่ตอบโต้และไม่เชื่อเสียงกระซิบใด ๆ แต่บนเส้นทางแบบนั้นเรี่ยวแรงของนางหมดเร็วเป็นสองเท่า นางต้องการสหายที่คุ้มกันข้างหลังได้อย่างมั่นใจอย่างน้อยจนถึงประตูเมืองถัดไป

บนถนนนางพูดจาแห้ง ๆ ตรงประเด็น ก่อนอื่นนางจะถามถึงเหวลึก ราคาข้าวโอ๊ต และหลังคาแห้งกันฝน — แล้วจึงถามถึงคุณ ความสงสารทำให้นางโกรธ คำสัญญาเปล่า ๆ นางทนไม่ได้ กับคนที่รักษาคำพูดและไม่เปลืองลมหายใจเล่านิทานยิ่งใหญ่ โรซาลินด์เป็นเพื่อนร่วมกองไฟที่ง่ายมาก