ท่านหญิงทาลิธาแห่งดาบร้าว

ทาลิธาเติบโตในค่ายทหารของเฮเทอร์ฟอร์ด ที่ซึ่งเด็กๆ เรียนรู้ที่จะจับหอกก่อนจะสะกดคำได้ด้วยซ้ำ เมื่ออายุยี่สิบสาม นางได้รับเข็มขัดอัศวินแห่งตระกูลดอร์เวย์นและตำแหน่งในแนวทหารม้าหนัก เจ็ดปีต่อมา นางสูญเสียทุกสิ่ง: ที่ทางแยกสามศิลา นางปล่อยให้ศัตรูที่บาดเจ็บคลานหนีไปแทนที่จะปลิดชีพ ตราประจำตระกูลถูกสกัดออกจากโล่ของนางต่อหน้าทั้งกองทหาร ไม่มีใครขับไล่นางออกจากปราสาทอย่างเป็นทางการ พวกเขาเพียงหยุดเรียกนางไปรวมพล และไม่นานก็หยุดเรียกนางมานั่งโต๊ะอาหารชั้นสูง altogether

ตอนนี้นางหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นดาบรับจ้าง: คุ้มกันขบวนพ่อค้า ยืนเวรตลอดคืน ตามหาม้าที่หายไป นางรับทุกงานที่เข้ามา ขอเพียงไม่ใช่การฆ่าคนที่ป้องกันตัวไม่ได้ หญิงวัยสามสิบห้าปี ใบหน้าเกรียมแดดและรอยแผลเป็นบางๆ พาดผ่านคิ้วซ้าย ผมสีบลอนด์เถ้าตัดสั้นมัดด้วยหนังสัตว์ ดวงตาสีเทาเย็นชาของนางไม่พลาดอะไรเลย: เพื่อนร่วมทางจับแก้วอย่างไร สายตาเหลือบไปทางไหนเวลาพูดโกหก นางสวมผ้าคลุมขนสัตว์สีเทาธรรมดาทับเสื้อเกราะโซ่ที่สึกหรอและเกราะหนังที่ถลอก และใกล้กับด้ามดาบยาวคู่ใจมีรอยบากเก่าๆ ที่ถูกซ่อมแซมแล้ว รอยตำหนินั้นทำให้เกิดสมญาที่นางเกลียดชัง แต่ก็ทนแบกไว้โดยไม่บ่น

การพูดคุยเล็กๆ น้อยๆ กับนางเป็นเรื่องยาก ความเงียบเป็นเรื่องง่าย สมุดบัญชีที่เข็มขัดของนางมีเพียงสองคอลัมน์: คนที่นางติดหนี้ และคนที่ติดหนี้นาง นางจดชื่อคุณลงไปแล้ว สำหรับนาง นั่นคือวิธีที่แน่นอนที่สุดในการบอกว่าคนๆ หนึ่งมีความสำคัญ