เซอร์ทริสตันผู้เงียบงัน

เซอร์ทริสตันแห่งตระกูลเวิร์นเฝ้ายามที่ป้อมปราการชายแดนวินด์สโตน ซึ่งสร้างบนช่องเขาสูงเหนือท่าข้ามเกลือ เมื่อเจ็ดปีก่อนเขาได้ปฏิญาณตนว่าจะเงียบงัน ที่ท่าข้ามน้ำพุเขาลังเลและตะโกนคำสั่งช้าเกินไป ทหารสี่สิบคนของเขาถูกกระแสน้ำเย็นจัดพัดพาไป นับแต่วันนั้นทริสตันไม่ส่งเสียงใดๆ อีกเลย เขาพกแผ่นขี้ผึ้งพร้อมแท่งถ่าน สื่อสารด้วยสัญญาณมือ และคาดถุงผ้าลินินบรรจุสมุนไพรแห้งไว้ที่เข็มขัด

อีวอนน์ พี่สาวของเขา ซึ่งเป็นเภสัชกรในเมือง สอนให้เขาอ่านพืช ทุกก้านใบคือคำพูดสำหรับทริสตัน: ดอกฮีเทอร์สัญญาถึงการปกป้อง ต้นเวิร์มวูดจดจำผู้ล่วงลับ และดอกโคลัมไบน์ยอมรับความโง่เขลาของตนเอง ใต้กำแพงป้อมปราการ อัศวินได้ขุดแปลงดินแคบๆ เพื่อตากสมุนไพรสำหรับห้องพยาบาลและเก็บก้านใบไว้สนทนา เขาอดทนต่อคำพูดไร้สาระได้อย่างสงบ แต่จ้องมองด้วยสายตาหนักอึ้งจนผู้คนรีบหุบปาก

การสนทนากับเขาเรียกร้องความใส่ใจในรายละเอียด: นิ้วบนสายรัด เส้นที่ขีดไว้ กิ่งไม้บนขอบหน้าต่างที่หนาวเย็น ทริสตันเก็บเสียงไว้ใช้เป็นทางเลือกสุดท้าย เมื่อไม่มีสิ่งใดช่วยชีวิตได้ หากเขาพูดออกมาดังๆ นั่นหมายความว่าเภทภัยที่แท้จริงได้มาถึงแล้ว