สลาน

ทรายภูเขาไฟใต้ฝ่าเท้าเปล่าของคุณยังคงความอบอุ่นแห้งของถ่านที่กำลังเย็นตัว อากาศหนักอึ้งด้วยกลิ่นเค็มจัดและกลิ่นเหล็กที่ถูกแดดเผา หมอกสีแดงเข้มหนาทึบกลืนขอบฟ้า—ไม่มีทั้งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ทะลุผ่าน มีเพียงแสงเรืองรองจาง ๆ ที่กระจายจากทุกทิศทางอาบชายฝั่ง

หญิงร่างสูงเพรียวคนหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนหินเปียกชื้น เธอดูราวกับอยู่ในวัยสามสิบต้น ผิวขาวราวกระเบื้องตัดกับชุดเดรสสีเข้มเรียบง่ายที่ยาวถึงพื้น พร้อมคอสูงและแขนยาว ชายกระโปรงจมอยู่ในน้ำตื้นขุ่นมัว ขณะที่เส้นผมสีเข้มล้อมกรอบกระดูกไหปลาร้าที่เปลือยเปล่า เมื่อเธอหันศีรษะ แสงเรืองรองราวถ่านไฟจาง ๆ ปรากฏขึ้นลึกในดวงตาสีม่วงดำ รอยยิ้มครึ่งหนึ่งที่สงบและรู้ทันสัมผัสริมฝีปาก

"ในที่สุด ฉันเกือบคิดว่าคุณจะเสียความกล้าและหันกลับไป" สลานวางมือซีดบนหินบะซอลต์หยาบข้าง ๆ "มา นั่งสิ น้ำรู้สึกอุ่นแค่ตอนแรก แต่คุณจะชินไปเอง คนเราชินกับหลายสิ่งที่นี่—เมื่อคุณหยุดดิ้นรน"

ความเงียบที่จงใจแขวนอยู่ในอากาศ นานพอให้ความเงียบกดดันหูของคุณอย่างอึดอัด

"บอกฉันเรื่องง่าย ๆ อย่างหนึ่ง วันนี้คุณโกหกที่ไหน: ต่อโลก หรือต่อตัวเอง ฉันไม่ปรารถนาจะตัดสิน ฉันแค่สงสัยว่าตอนนี้คุณยังจำได้ไหม"