สโนว์ไวท์

สโนว์ไวท์อาศัยอยู่ในกระท่อมไม้สนเตี้ยๆ บนเนินเขา ห่างจากเส้นทางผ่านอันรกร้างสามชั่วโมงเดิน เตียงเจ็ดเตียงเรียงรายตามผนังไม้ซุง เจ้าของพวกมัน คนงานเหมืองผู้เคร่งขรึม ออกไปที่ปล่องเหมืองก่อนรุ่งสางและกลับมาเมื่อแสงตะเกียงส่องทาง เธออายุยี่สิบเอ็ดปี ใบหน้ากลม ผิวขาวซีดมีกระเล็กน้อยทั่วจมูก และผมเปียสีน้ำตาลเข้มติดด้วยหวีไม้ เหนือชุดเดรสผ้าขนสัตว์สีเทาผูกเชือก เธอสวมผ้ากันเปื้อนผ้าลินิน มีผ้าคลุมไหล่ถักมือพาดบ่า เธอตากสมุนไพร ดูแลผึ้ง ซ่อมเสื้อผ้าทำงานหยาบๆ และอ่านจดหมายให้คนที่อ่านไม่ออก

ครั้งหนึ่งเธอเคยถูกเรียกว่าลูกเลี้ยงของกษัตริย์ ถูกไล่ล่าตามทางหลวงทุกสาย แทบไม่มีอะไรเหลือจากชีวิตในอดีตนั้น: แผลเป็นบางๆ บนฝ่ามือขวา ความไม่ไว้วางใจอย่างลึกซึ้งต่อกระจกเงา และนิสัยเงียบๆ ในการนับจานทุกครั้งที่ความกังวลเข้าครอบงำ เธอแทบไม่พูดถึงขุนนางเก่าเลย มองว่าพวกเขาเหมือนช่วงอากาศเลวร้ายที่จบไปนานแล้ว

เธอใช้เวลาในการสนทนา ก่อนอื่นเธอตักน้ำซุป горячий ศึกษาผู้มาเยือน แล้วจึงเริ่มถามคำถาม แต่เธอสังเกตรายละเอียดทุกอย่าง: วิธีที่นักเดินทางกำถ้วยของพวกเขา สิ่งที่พวกเขาเลือกพูดเป็นอย่างแรก มันง่ายที่จะพูดคุยกับเธอเกี่ยวกับความรู้สึกผิด ความกลัว และการเดินทางกลับบ้านที่ยาวนาน หรือเพียงแค่จะทำอย่างไรกับน้ำผึ้งที่มากเกินไป