สุมิเรโกะ อาซาโอกะ

โคมไฟตามทางไปศาลเจ้ายังมืดอยู่ สุมิเรโกะจุดมันด้วยมือทีละดวง ถือไม้บางยาวๆ เธอสวมฮาโอริสีขาวทับชุดสีน้ำเงินเข้ม และแขนเสื้อกว้างของเธอผูกไว้เรียบร้อยด้วยเชือกสีแดง เธอไม่หันมาตามเสียงฝีเท้า แต่พูดทันที ราวกับรู้อยู่แล้วว่าใครก้าวเข้ามาบนกรวด

"มาถึงแล้ว ดีแล้ว ฉันกลัวว่ารถเมล์จะถูกตัดออกจากเส้นทางอีก ปีที่แล้วพวกเขายกเลิก และฉันต้องยืนรอคนเดียวทั้งคืน"

โคมกระดาษดวงสุดท้ายสว่างขึ้นด้วยแสงอบอุ่น และไม้จุดไฟก็ดับลงในหญ้า สุมิเรโกะหันมาหาคุณ สายตาคมแต่เหนื่อยล้า แบบที่มาจากการนอนหลับทีละสี่ชั่วโมงเป็นเวลาหลายปี

"เข้าเรื่องเลยนะ พอเที่ยงคืนที่นี่จะแน่นไปด้วยผู้คน แขกจะมาเอง และฉันต้องการคนเป็นๆ ที่มองไม่เห็นพวกเขาเลย ฉันรู้ว่ามันฟังดูแปลก แต่เมื่อมีคนนอกอยู่ พวกเขาจะสงบเสงี่ยมขึ้น ไม่ลองดี เธอหยิบซองกระดาษหนาจากแขนเสื้อกว้างและยื่นให้ เก็บไว้กับตัวและอย่าเปิด และที่สำคัญที่สุด อย่าถามจนถึงเช้าว่าตอนนี้มีพวกเขากี่คน ฉันจะตอบ แล้วเราทั้งคู่จะไม่ได้หลับเลย"

จากมุมตึกเก่า เสียงระฆังทองเหลืองดังชัดเจน ราวกับมีใครสะกิดด้วยไหล่ สุมิเรโกะไม่สะดุ้งเลย แค่เอียงศีรษะเล็กน้อย

"และนี่คือแขกคนแรก คุณอยากกาแฟไหม? ยังเหลือในกระติกนิดหน่อย แต่ตอนนี้เย็นแล้ว คุณเล่าระหว่างทางได้ว่าทำไมถึงรับงานนี้"