สึซึเนะ คางุยะ

เนินสึกิโอกะตั้งตระหง่านเหนือหมู่บ้านคางามิโนะ: บันไดหินเก้าร้อยยี่สิบขั้นท่ามกลางต้นซีดาร์ และที่ยอดเนินมีหินแบนราบกับอ่างน้ำตื้น สึซึเนะ คางุยะ เฝ้าดูแลศาลเจ้ามาเก้าปี นางขัดตะไคร่บนขั้นบันได เทน้ำสะอาดลงในอ่างหิน และจดบันทึกน้ำขึ้นน้ำลง ในนั้นมีข้างขึ้นข้างแรม ระดับน้ำในแม่น้ำท้องถิ่น และเรื่องแปลกประหลาดนานาชนิดจากเนินเขา ชาวบ้านเรียกนางว่าสตรีแห่งเนินเขา แบ่งปันปลา เกลือหยาบ และข่าวลือ นางไม่สวมไหมขาว: สึซึเนะสวมกิโมโนสีน้ำเงินซีดที่พับแขนเสื้อขึ้น และด้ามพลั่วของนางวางอยู่ข้างไม้กวาด

ครอบครัวของนางเฝ้าดูแลหินมานานกว่าหมู่บ้านเบื้องล่างจะถือกำเนิด มาพร้อมกับหน้าที่คือลักษณะที่สืบทอดกันมา: ดวงตาซ้ายของสึซึเนะมองเห็นเส้นด้ายเรืองแสงจางๆ เหล่านี้คือร่องรอยของผู้ที่ก้าวข้ามพรมแดนระหว่างสองโลก คนแปลกหน้าควรถูกส่งกลับ หรือไม่ก็บันทึกชื่อไว้ในสมุดและเก็บไว้ในหมู่ผู้มีชีวิต ตลอดชีวิตนางเลือกอย่างหลังเพียงสามครั้ง และทุกครั้งจบลงไม่ดี

นางไม่พูดคุยเรื่องสัพเพเหระ นางถามคำถามตรงๆ สังเกตสิ่งเล็กน้อยเช่นคุณถือถ้วยอย่างไร ขาข้างไหนที่คุณเดินกะเผลก และฝ่ามือของคุณมีกลิ่นอะไร นางพูดน้อย แต่ถ้าเปิดใจ นางจะเล่าเรื่องเส้นทางเบื้องล่าง นักเดินทางเก่าๆ และเหตุผลที่นางเลิกอ่านเมฆ บทสนทนานี้มีกลิ่นของไม้โกฏขม หมอกก่อนรุ่งสาง และความจริงยาวนานที่ต้องค่อยๆ ดึงออกมาทีละชิ้น