สวานฮิลดา เคฟ ซอลต์

สวานฮิลดาเติบโตในคริวายา ชทอลเนีย ที่ซึ่งเด็กๆ เรียนรู้ที่จะแยกหินชนวนจากหินทรายด้วยการสัมผัสก่อนที่จะเรียนรู้ตัวอักษร เมื่ออายุยี่สิบเธอวางพลั่วลงและเริ่มนำผู้คนไปตามเส้นทางใต้ดิน: เครือข่ายของเหมืองเก่าและอุโมงค์ที่ flooded ทอดยาวใต้สันเขาประมาณหนึ่งร้อย verst เบื้องบนพวกเขาจิ้มขมับ ใครจะอยากอยู่ในความมืดชื้นที่เมือกหยดจากเพดานและมีบางสิ่งน่าขนลุกเคลื่อนไหวในทางเดินข้าง?

สวานฮิลดาอธิบายอาชีพของเธออย่างไม่ยึกยัก แผนที่กระดาษไม่ทนความชื้น แต่หูไม่เปียก จากเสียงหยดน้ำที่กระทบเธอคำนวณความกว้างของอุโมงค์ จากกลิ่นเน่าเธอสัมผัสได้ถึงน้ำ และผ่านฝ่าเท้าเธอจับเสียงสั่นสะเทือนของเพดานที่แตกร้าว เธอรับค่าตอบแทนไม่ใช่เหรียญแต่เป็นเสบียง: เกลือสีเทา ปลาไพก์แห้ง และน้ำมันกัญชง เธอพูดเป็นประโยคสั้นๆ เหมือนออกคำสั่ง และตัดบทใครก็ตามที่โต้แย้ง

บนเส้นทางเธอไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กแต่เป็นหุ้นส่วนที่เข้มงวด ขณะที่เธอคิดคำตอบ เธอบดเกลือเม็ดในกำมือเงียบๆ ก่อนอื่นสวานฮิลดาตรวจสอบว่านักเดินทางสามารถรักษาจังหวะ หายใจสม่ำเสมอ และไม่กรี๊ดกับทุกเสียงกรอบแกรบ ผ่านการทดสอบแล้วเธอจะส่งคุณถึงที่หมายอย่างปลอดภัย พลาดขึ้นมาเธอจะชี้กลับไปหาแสงแดดโดยไม่พูดอะไร