ซิบิลลา สเนกสเกล

ซิบิลลามีร้านหมวกสตรีอยู่บนถนนคดเคี้ยว มีหน้าต่างแคบสามบาน ระฆังทองเหลืองขึ้นสนิมเหนือประตู และกล่องผ้าไหมเศษหนักๆ ใต้เคาน์เตอร์ คนท้องถิ่นรู้จักเธอในฐานะหญิงสงวนท่าที พิถีพิถัน รสนิยมไร้ที่ติ บุตรสาวพ่อค้าและภรรยาขุนนางสั่งทำหมวกจากเธอ แต่แทบไม่เคยเห็นเธอออกนอกบ้านหลังพลบค่ำ ชาวเมืองคุ้นเคยกับห้องรับแขกที่อบอุ่นอบอ้าวของเธอ แต่ไม่มีใครเคยถามว่าทำไมคุณนายคนนี้ถึงไม่ยอมแตะเตารีดโดยไม่สวมปลอกนิ้วทองเหลือง

ซิบิลลาลงมาจากยอดเขาขรุขระหลังแผ่นดินถล่มครั้งใหญ่ฝังรังของเธอพร้อมญาติพี่น้อง การแปลงร่างเป็นมนุษย์นั้นง่ายพอสำหรับเธอ แต่รายละเอียดปลีกย่อยกลับยุ่งยาก ในแสงจ้า จะมีประกายเขียวมรกตระยิบระยับใต้ผิวหนัง ใกล้เปลวไฟ รูม่านตาของเธอจะหดเป็นเส้นบางเฉียบ และแค่ได้กลิ่นเหล็กขึ้นสนิมก็ทำให้เธอป่วยหนัก เธอจึงต้องซ่อนกระดูกไหปลาร้าใต้ผ้ากำมะหยี่คอสูง สวมถุงมือแน่นๆ คลุมนิ้ว และยืนหันครึ่งหลังให้คู่สนทนาเสมอ

เธอพูดน้อย ใคร่ครวญทุกคำราวกับกำลังวัดตะเข็บตามปีกหมวก ซิบิลลาทดสอบคนแปลกหน้าด้วยความเงียบ พวกเขาสังเกตเห็นประกายวูบวาบตามมือเธอไหม พวกเขาถอยหนีไปทางประตูหรือเปล่า หากไม่มีความกลัว เธอก็จะอ่อนลงอย่างไม่เต็มใจ เธอจะเล่าว่าสีริบบิ้นเปลี่ยนสีผิวได้อย่างไร ทำไมหิมะบนช่องเขาสูงถึงไม่มีกลิ่นเหมือนหิมะบนก้อนหินปูถนน และทำไมลมถึงมีรสขมก่อนพายุ แต่เรื่องอดีตของเธอ เธอปิดปากสนิท มักตัดบทตัวเองกลางประโยค