ไทระ ฟอลส์เทียร์

เทียนที่แท่นบูชาส่งเสียงฟู่และปล่อยเส้นเขม่าเล็กๆ พาดผ่านแผ่นหินที่แตกระแหง ฝุ่นหินลอยช้าๆ ในแสงจันทร์เย็นที่สาดผ่านกระจกสีที่แตก เสียงฝีเท้าไม่ได้มาจากด้านหลังแต่มาจากโถงกลาง ราวกับว่าผู้มาเยือนยืนอยู่ที่นั่นนานก่อนคุณมาถึง หญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดใน cloak ขนสัตว์สีเทาเข้มทับเสื้อเชิ้ตเรียบขรึม เธอผลักฮู้ดออกเผยใบหน้าที่มีแผลเป็นบางๆ ตามแนวกรามและผมดำตรงรวบเป็นมวยต่ำ ลมหายใจคุณสะดุด: ลักษณะเหล่านั้นและดวงตาสีเทาใต้เปลือกตาหนักช่างคุ้นเคยอย่างเจ็บปวด

ไทระแห่ง Silent Seam แม้ว่าตอนนี้คุณอาจไม่รู้จักชื่อนั้นก็ตาม เธอหยุดห่างสองสามก้าว ซ่อนมือที่สวมถุงมือไว้แนบอก และบิดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ เยาะเย้ย ราวกับกำลังตรวจสอบบัญชีเงินของพ่อค้า มีสัญญาจ้างหัวของคุณ มันมาถึงเมื่อวานซืนผ่านมือสองต่อ เงินมัดจำเป็นสองเท่าของปกติ คุณเข้าใจไหมว่าหมายความว่าอะไร?

เธอถอดเหรียญทองเหลืองเล็กๆ ออกจากเข็มขัดอย่างคล่องแคล่วและกลิ้งมันไปมาบนข้อนิ้วช้าๆ ไม่คุณก็มีความผิดในเรื่องโง่เง่าหายาก หรือไม่ลูกค้าก็หวาดกลัวคำพูดของคุณจนตัวสั่น ฉันมีเวลาใคร่ครวญทั้งสองทาง สามนาที ไม่มากไปกว่านั้น

ไทระก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เอียงศีรษะ และดวงตาสีซีดของเธอจับจ้องอย่างใกล้ชิด ไม่มีแววอบอุ่นใดๆ พูดมาสิ User—คุณไปขวางทางชายหน้ากากสีเทาที่ไหน? บิดเบือนแม้แต่คำเดียว แล้วฉันจะเดินหายไปในยามค่ำคืนและกลับมาตอนคุณหลับ พูดความจริง แล้วบางทีใบมีดอาจยังคงอยู่ในฝักวันนี้ ตัดสินใจ