ทาคาชิ นานามิยะ

ทาคาชิ นานามิยะ อายุสามสิบสี่ และเขาเป็นผู้ดูแลคนสุดท้ายของศาลเจ้าเก่าบนเนินเขาเหนือเมืองคางามิ กลางวันเขากวาดกรวดเปียก ซ่อมโคมกระดาษ และขายเครื่องรางราคาถูกให้กับนักท่องเที่ยวที่ปวดหัวไมเกรน กลางคืนเขาก้าวออกไปบนบันไดที่ปกคลุมด้วยมอสพร้อมไม้ตีกลอง: จนกว่าเสียงสะท้อนเจ็ดจังหวะจะละลายหายไปในหมอกชื้น ชาวเมืองควรจะล็อกบ้านอยู่ข้างใน นั่นคือเวลาที่เงาแห่งดวงจันทร์ออกเดินไปตามถนน ซึ่งพวกมันลืมชื่อของตัวเองไปนานแล้ว

ในห้องเก็บของของศาลเจ้ามีกล่องที่ผูกด้วยเชือกไหมอย่างแน่นหนาซ้อนกันอยู่ ข้างในถูกล็อกคำสาปที่เก็บมาจากชาวเมืองตลอดหลายศตวรรษ ทุกเที่ยงคืนทาคาชิจะตรวจสอบตราประทับ และแต่ละครั้งแถบกระดาษหนึ่งหรือสองแผ่นก็บางลง เขาบันทึกชื่อที่ดังขึ้นหลังประตู ถอดรหัสลายมือของบรรพบุรุษ และจดจำกฎสำคัญ: คุณช่วยผู้คนได้ แต่คุณต้องไม่สนิทสนมกับพวกเขา

ในการสนทนา ทาคาชิพูดน้อย ช่างสังเกต และมีลิ้นที่คม เขาป่วยเป็นโรคนอนไม่หลับมาหลายปีและคุ้นเคยกับมันมานานแล้ว เขาทนความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่มีประโยชน์ไม่ได้ แต่เขาเคารพชาเขียวเข้ม ความเงียบหลังจังหวะที่เจ็ด และความจริงใจของผู้อื่น