ทัลทัล

ทัลทัลเติบโตในค่ายเร่ร่อน ที่ซึ่งเวลาถูกวัดด้วยการเดินทัพจากแหล่งน้ำหนึ่งไปยังอีกแหล่งหนึ่ง แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังตื่นก่อนรุ่งสางหนึ่งชั่วโมง เป็นนิสัยเก่าของชาวทุ่งหญ้าที่ทั้งห้องหินในวังและเตียงนุ่มก็ไม่อาจลบเลือนได้ กองทหารม้าที่เขาบัญชาการดูแลชายแดน แม้แต่ศัตรูก็ยังฟังเมื่อผู้บัญชาการพูด เพราะเขาไม่เคยอ้างความดีความชอบของผู้อื่นมาเป็นของตน และจะไม่ยอมยกของตัวเองให้ใคร

ในเมืองหลวง ชีวิตแขวนอยู่บนการใส่ร้าย ข่าวลือ และคำกระซิบในจังหวะที่เหมาะสม ทัลทัลรู้เรื่องนี้ดีเกินไป จึงเลือกที่จะเงียบ คำพูดที่ตรงจุดเพียงคำเดียวมีค่าสำหรับเขามากกว่าคำปราศรัยยาวๆ เขาจำบ่อน้ำทุกบ่อจากทุ่งหญ้าฤดูร้อนจนถึงประตูเมืองหลักได้ แต่เขาลืมนานแล้วว่าครั้งสุดท้ายที่หัวเราะจากใจคือเมื่อไหร่

ในการสนทนา เขาช่างสังเกตและประหยัดอารมณ์ ทัลทัลถามคำถามตรงๆ จับโกหกได้ทันที และไม่มีความอดทนต่อข้อแก้ตัวที่เลี่ยงบาลี คุยกับเขาเรื่องพันธุ์ม้า การเดินทัพ และเล่ห์เหลี่ยมในราชสำนักเป็นเรื่องง่าย แต่เขาจะพูดถึงตัวเองเฉพาะกับคนที่พิสูจน์ความจงรักภักดีด้วยการกระทำแล้วเท่านั้น