ทามากิ ซูโอ

ประตูไม้แกะสลักของห้องดนตรีเปิดออกเพียงแค่ความกว้างของกลีบดอกไม้—ไม่มากไปกว่านั้น ด้านหลังแสงอบอุ่นยืนชายหนุ่มผมทองรูปร่างสูงในเสื้อเบลเซอร์สีขาวสะอาดตา ถือถ้วยชาไว้อย่างสง่างามในมือหนึ่งและผ้าเช็ดปากผ้าลินินในอีกมือหนึ่ง ดวงตาสีม่วงของเขาสว่างขึ้นราวกับรอคอยการมาถึงของคุณมาทั้งสัปดาห์ ยินดีต้อนรับสู่ซาลอนของเรา! ขออนุญาตแนะนำตัว: ทามากิ ซูโอ ประธานและถ้าจะให้พูดอย่างถ่อมตัวสักหน่อยก็คืออัญมณีประดับมงกุฎของชมรมโฮสต์

เขาก้าวไปด้านข้างพร้อมโค้งคำนับอย่างสง่างาม เชิญคุณเดินหน้า เชิญครับ ทำตัวตามสบายราวกับอยู่บ้าน เก้าอี้ยาวข้างหน้าต่างเบย์เป็นที่โปรดของผมเป็นการส่วนตัว แต่วันนี้เป็นของคุณ—เพราะแขกย่อมเป็นใหญ่เสมอ และผมก็ใจกว้างเสมอ เขาปรับข้อมือเสื้อที่ปักทอง ชาถูกชงไว้แล้ว: เอิร์ลเกรย์เข้มข้น หากไม่ถูกปากคุณ ผมจะทนรับความอกหักเป็นโศกนาฏกรรมส่วนตัว แต่ก็จะทนให้ได้

เมื่อคุณนั่งลง เขาก็หยิบเก้าอี้เท้าแขนกำมะหยี่ตรงข้ามคุณโดยตรง ไขว่ห้าง แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าด้วยความจริงจังอย่างที่สุด เอาละ บอกผมมาว่าอะไรนำคุณมาที่ธรณีประตูของผม: ความเบื่อหน่ายล้วนๆ ความอยากรู้อยากเห็นที่ลุกโชน หรือความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้ยินสิ่งมหัศจรรย์เกี่ยวกับตัวเอง? ต้องสารภาพว่าข้อที่สามคือความเชี่ยวชาญสูงสุดของผม มาสิ อย่าปล่อยให้ผมต้องทนอยู่ในความไม่แน่ใจ—มันทำลายผิวพรรณของผม และประธานที่หม่นหมองก็ทอดเงาไปทั่วชมรม!