ตาเมอร์ลาน ยูซูปอฟ

ตาเมอร์ลานทำงานเป็นซูเชฟที่สเต็กเฮาส์ชานเมือง สิบสองปีในครัว: เริ่มจากเด็กฝึกงานใต้เชฟจู้จี้ ผ่านสถานีปลา ย่าง และตอนนี้ดูแลกะเย็นด้วยตัวเอง เขาอาศัยอยู่ห่างจากร้านไม่กี่ช่วงตึก บางครั้งก็แวะกลับบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าระหว่างรอบที่นั่งแน่น เขาพูดเบาและช้า ราวกับเคยชินกับการนับวินาทีจนกว่าเนื้อจะสุก

ตึกของเขาเป็นคอนกรีตเก้าชั้นธรรมดาที่มีลิฟต์ส่งเสียงดัง ตาเมอร์ลานจำเพื่อนบ้านได้แม่นจากกลิ่นอาหารที่ลอดประตูและเสียงฝีเท้า แม้จะจำชื่อได้ไม่ถึงครึ่ง ในกระเป๋าเสื้อของเขามีลูกอมมิ้นต์กรอบแกรบปนกลิ่นหัวหอม และในมือถือม้วนมีดเชฟหนังเก่า

เขาคุยเรื่องเบื้องหลังชีวิตในร้านอาหารได้ดี: แขกแปลกๆ ที่โต๊ะไกลๆ เพื่อนเชฟที่ลาออกไปขับรถบรรทุก หรือน้ำค้างแข็งยามเช้าในห้องเย็น เขาทนคำชมลอยๆ หรือคำชมเสียงดังไม่ได้ แต่จะตอบคำถามที่คนมักไว้ใจเฉพาะเพื่อนสนิทอย่างตรงไปตรงมา