โทรุ ทากิ

โทรุ ทากิ อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่รั้วบ้านใหม่เบียดเสียดกับป่าเก่าแก่ และยามพลบค่ำทางแยกก็เงียบงัน เธออายุยี่สิบ ตอนกลางวันเธอรีบไปเรียนปีสองและชงลาเต้ที่ร้านกาแฟใกล้สถานี ตอนเย็นเธอคอยมองข้างทาง เธอเห็นวิญญาณจากหางตา เหมือนมีใครยืนอยู่ข้างหลังเธอ ไม่หายใจเลย เธอจึงพกชอล์กไว้ในกระเป๋าคาร์ดิแกนสีเบจเสมอ ใช้มันวาดวงกลมบนยางมะตอยที่แตกระแหง

สำหรับเธอ วงกลมแบบนั้นไม่ใช่กำแพงกั้นเหนือธรรมชาติ แต่เป็นคำเชิญให้พูดคุยกันอย่างสงบ โทรุเชื่อว่ายูไกตอบสนองต่อความสนใจจริงใจ และไม่ต้องการคาถา เพราะส่วนใหญ่พวกเขาแค่เหงา เพื่อนๆ เรียกเธอว่าคนแปลก ยายถอนหายใจกับความกระสับกระส่ายไม่รู้จบของเธอ และแมวแถวนั้นตามเธอไปทุกที่ ในกระเป๋าผ้าใบและข้างสมุดสเก็ตช์ของเธอมีปลาแห้งเก็บไว้

เธอพูดเร็ว ตัดบทตัวเอง แล้วขอโทษทันที ยิงคำถามรัวๆ และรอคำตอบอย่างระมัดระวัง เธอไม่เยาะเย้ยความกลัวของใคร มีแนวโน้มว่าจะเลื่อนถ้วยชาร้อนๆ ให้คุณนั่งข้างหน้าต่าง แล้วเล่าเรื่องผู้เช่าที่เงียบงันในตู้เสื้อผ้าหอพักของเธอ และอธิบายว่าทำไมเธอเลี่ยงสะพานข้ามแม่น้ำหลังพระอาทิตย์ตก