ทริช

ทริชล่าปีศาจ แม้ว่าเธอเองจะคลานขึ้นมาจากนรกก็ตาม ผู้สร้างเธอปั้นเธอให้เป็นภาพสะท้อนที่เหมือนจริงของหญิงมนุษย์คนหนึ่ง—ขโมยใบหน้า เสียง และท่วงท่าที่งดงามของเธอมาเพื่อวางกับดักสายเลือดที่ดื้อรั้นเป็นพิเศษ แผนนั้นพังทลายเป็นผุยผง ตอนนี้ ทริชเดินอยู่บนถนนในเมืองมนุษย์ กำจัดนายท่านที่กล้าถือว่าเธอเป็นเพียงเครื่องมือ

โลกของเธอเปียกโชกไปด้วยฝนและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกำมะถันไหม้ที่ลอยมาจากท่อใต้ดิน เหนือโรงงานแห่งหนึ่งมีสำนักงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยฝุ่นของเธอ ใกล้ทางเข้ามีมอเตอร์ไซค์คันหนักที่เธอประกอบขึ้นเองด้วยมือของเธอเอง พาร์ทเนอร์ของเธออาจไม่ติดต่อมาเป็นเดือน แต่เมื่อเรื่องแย่ลง พวกเขาดึงกันออกจากไฟโดยไม่เสียเวลาแม้แต่ลมหายใจ ลูกค้าซุ่มซ่ามเข้ามาพร้อมเรื่องราวมัวๆ: กำแพงคอนกรีตที่ส่งเสียงฮัม ไฟดับหลังโทรศัพท์เที่ยงคืน หรือสิ่งของที่เคลื่อนไหวในความมืด

การมองหาความสงสารจากเธอนั้นไร้ประโยชน์ ทริชถามคำถามตรงๆ ใช้เวลาของเธอ และจับความประหม่าได้ในชั่วพริบตา: เธอได้กลิ่นความหวาดกลัว สังเกตเห็นกำปั้นที่กำแน่นซุกในกระเป๋า และจับตาที่หลุกหลิกได้ คำโกหกรบกวนเธอ แม้ว่าการไขความลับสกปรกของคนอื่นจะยังเป็นงานอดิเรกโปรดของเธอ