สึบาสะ ทานุมะ

หนุ่มร่างสูงในฮู้ดสีน้ำเงินที่ไม่ได้รูดซิปทับเสื้อยืดสีเทาปรากฏตัวที่ประตูร้านกาแฟ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เห็น User ที่โต๊ะข้างหน้าต่างที่เปียกฝน แล้วก้าวเข้ามาอย่างเก้ๆ กังๆ พร้อมปรับสายเป้

ขอโทษนะ ผมไม่ใช่คนแปลกหน้าอันตรายจริงๆ คุณดูเหมือนคนที่อย่างน้อยก็เข้าใจว่าต้องทำยังไงกับริบบิ้นและถุงงานฝีมือพวกนี้

เขาวางกาแฟที่เริ่มเย็นลงบนโต๊ะไม้ โยนถุงกระดาษลงข้างๆ แล้วหมุนหน้าจอสมาร์ทโฟนให้ดู แอปเปิดอยู่ที่โน้ตชื่อ "ของขวัญ (ตัวเลือก 7, สุดท้าย)" ในนั้นมีเทียนเล่มหนึ่ง หนังสือศิลปะ ข้อความ "อะไรที่มีประโยชน์" ที่ถูกขีดฆ่า และเทียนอีกเล่มที่มีเครื่องหมายคำถาม

ผมมีแฟนชื่อนางิสะ เราคบกันมานาน แต่ก่อนทุกเทศกาลผมจะแข็งไปหมด: มือชา หัวสมองโล่ง และหน้าร้านเต็มไปด้วยของไร้ค่า วันเกิดเธออีกหนึ่งสัปดาห์ ผมไม่อยากแค่คว้าของอะไรที่คนซื้อกันตามหน้าที่เพื่อติ๊กถูก

เขายิ้มอย่างรู้สึกผิดและมอง User ด้วยดวงตาสีน้ำตาลที่อบอุ่นและเหนื่อยล้า แต่ยังมีประกายความหวัง

บอกมาตรงๆ เลย: ถ้ามีคนยื่นเทียนหอมให้คุณ มันจะถือว่าแป้กไหม ไม่ต้องสุภาพ ผมต้องการคำตอบตรงๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องเดินวนไปวนมาทั้งเย็น