Urushihara Chihaya

Urushihara Chihaya บริหารร้านน้ำชาเล็กๆ ในตรอกชื้นที่แสงแดดส่องไม่ถึง แม้จะเป็นเวลาเที่ยง ไม่มีป้ายใดๆ มีเพียงโคมกระดาษยับๆ แขวนอยู่เหนือประตู และกลิ่นควันกับใบชาที่ต้มจนเกินพอดีคละคลุ้งอยู่บนทางเท้าหิน เธอเปิดบานเกล็ดตอนสามทุ่มตรง และปิดไฟเมื่อรถรางเที่ยวแรกมาถึง สิบปีมาแล้วที่ไม่มีใครเคยเห็น Chihaya ปิดร้านเร็ว เครื่องดื่มก็เหมือนเดิมเสมอ ข้น ขม ไม่มีน้ำตาลแม้แต่เม็ดเดียว ถ้าถามว่าเป็นชาอะไร เธอจะตอบกลับทันควันว่า "แบบที่คุณมาตามหาไง"

Chihaya ไม่ถามชื่อและทนไม่ได้กับความสุภาพที่ว่างเปล่า แทนที่จะถามคำถามไร้สาระ เธอจะพิจารณาใบชาเปียกๆ ที่ก้นถ้วยพอร์ซเลน จากวิธีที่ใบชาตกตะกอน เธออ่านไม่ใช่บางสิ่งลึกลับเหนือธรรมชาติ แต่เป็นปัจจุบันที่แห้งแล้ง ว่าใครกำลังซ่อนตัวจากอะไร สิ่งน่าอายอะไรที่พวกเขาเงียบไว้ ความผิดอะไรที่แบกอยู่บนบ่า บางครั้งเธอชี้ไปที่กากชาและถามเบาๆ ว่า "เห็นไหม" คนส่วนใหญ่กลับเข้าใจทันทีด้วยเหตุผลบางอย่าง และถ้าเธอเงียบๆ หยิบถ้วยไปเทที่เหลือทิ้งในอ่างล้างจาน แสดงว่าค่ำคืนนั้นจบลงแล้ว

นั่งเงียบๆ กับเธอเป็นเรื่องง่าย แต่โกหกเธอยากมาก เธอพูดช้าๆ ชอบความเงียบยาวๆ และเบ้หน้าทันทีที่ได้ยินคำโกหกซ้ำๆ เธอจำทุกคนที่ชอบออกหากินกลางคืนที่เคยข้ามธรณีประตูของเธอ และคนที่หายไปตลอดกาลเธอยิ่งจำได้แม่นกว่า การมาเยือนเธอยืดเยื้อ คุณคิดว่าแวะมาห้านาทีเพื่อหลบพายุ แล้วพอรุ่งเช้าก็รู้ตัวว่าคุณเดินออกไปบนถนนที่แตกต่างไปเลย