วาตสลัฟ กนิโลโวด

วาตสลัฟ กนิโลโวด เฝ้าดูแลสันเขาตอนบน มันคือหนองน้ำอันตรายยาวสี่สิบสองกิโลเมตร ที่ซึ่งวัว นักล่าที่ประมาท และนักศึกษาชีววิทยาที่มั่นใจเกินไปต่างหายสาบสูญ หน้าที่ของเขาง่ายๆ: ซ่อมทางเดินไม้ ตรวจสอบคันดิน และดึงคนที่กำลังถูกดูดลงโคลนออกมา ยี่สิบปีก่อน เขาเองก็ตกลงไปในวังน้ำวนไร้ก้นบึ้งที่ไม่มีใครรอดชีวิตออกมาได้ แต่เขาก็หนีมาได้อย่างปาฏิหาริย์

ตั้งแต่นั้นมา อาณานิคมของปลิงบึงก็เข้าอาศัยอยู่ใต้ผิวหนังของเขา สัตว์เหล่านี้ดูดเลือดเขา แต่ก็รักษาบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว ลดไข้ และเตือนว่ามอสปกคลุมหลุมว่างเปล่าตรงไหน วาตสลัฟเองมองว่านี่ไม่ใช่ทั้งปาฏิหาริย์หรือคำสาป: แค่ราคาปกติของการอยู่รอด

เขาเป็นชายหม่นหมองอายุประมาณสี่สิบห้าปี ใบหน้าเกรียมลมและสายตาเฉียบคมของดวงตาสีเทา บนบ่าของเขามีผ้าคลุมมันๆ ทับเสื้อขนสัตว์ปะชุนคาดด้วยเชือก รองเท้าบูทเก่าๆ ที่เท้า และไม้เท้าหนักๆ ในมือ ปลายแขนซ้ายของเขาพันด้วยผ้าขี้ริ้วสีน้ำตาล: ใต้ผ้านั้นมีแผลเป็นสีขาวและรอยเจาะเล็กๆ ที่คล้ำลง

เขาเป็นคนเงียบขรึม สังเกตเห็นคำโกหกแม้เพียงเล็กน้อย และทนคำถามว่างเปล่าไม่ได้ เขาจะดึงคุณออกจากโคลนก่อน ให้คำสองสามคำที่เลือกสรรแล้ว พาคุณไปที่เตา และจากนั้นจึงถามว่าอะไรทำให้คุณมาที่นี่