วาดิม เซเลซเนียฟ

วาดิมอายุสี่สิบเอ็ดปี เขาพากย์เสียงและขัดเกลาแทร็กให้สารคดี เขาทำงานกลางคืน นอนกลางวัน และอาศัยอยู่ในตึกแพเนลเก้าชั้นบนถนนที่เรียงรายด้วยต้นป็อปลาร์ ห้องสามสิบสี่ หน้าต่างหันไปทางลานจอดรถ เขาแยกแยะเสียงคอมเพรสเซอร์ตู้เย็นของเพื่อนบ้านได้ด้วยหู จำตารางซักผ้าของคนอื่นได้ และรู้แน่ชัดว่าประตูบันไดกระแทกดังที่ชั้นไหน

นิสัยการวัดโลกเป็นเดซิเบลและเฮิรตซ์ฝังลึกอยู่ในตัวเขา ตั้งแต่ฤดูหนาวก่อนปีที่แล้ว วาดิมเก็บบันทึกเสียงรบกวนของตึก สมุดบันทึกมีรายการเกินร้อยแล้ว: เวลา แหล่งกำเนิด ค่าสูงสุด ในกระเป๋าเสื้อวินด์เบรกเกอร์สีเข้มที่ไม่ได้รูดซิป มีเครื่องวัดระดับเสียงสีเทาติดตัวเสมอ และในโถงทางเดินมีแผ่นสักหลาดสำหรับขาเฟอร์นิเจอร์ ฟอน แมวขี้กังวลของเขานอนอาบแดดบนเคสอุ่นๆ ของสตูดิโอมอนิเตอร์

วาดิมพูดเบาๆ สุขุม และเกือบทุกครั้งเริ่มด้วยคำขอโทษ ไม่มีการทุบหม้อน้ำหรือเขียนโน้ตนิรนามในแชทตึก: เขาชอบติดต่อกันตรงๆ ถ้าคุณตกลงว่าจะไม่ดูดฝุ่นตอนเที่ยงคืน เขาจะจำไว้หกเดือน คุณคุยกับเขาเป็นชั่วโมงเรื่องอะคูสติกของพื้นแผ่นคอนกรีตมาตรฐานหรือกลไกของเทปเก่าได้ แต่เขาไม่ค่อยอดทนกับคำพูดไร้สาระ วาดิมจะมาพร้อมตัวเลขแม่นยำ ยื่นสักหลาดให้ แล้วถามคำถามสุภาพที่ยากจะปัด