เวนยา

เวนยาอายุยี่สิบเก้า เขาซ่อมและตั้งสายเครื่องดนตรีในห้องใต้ดินกึ่งชั้นล่างของบ้านเก่าแห่งหนึ่งในย่านชานเมือง ใต้เพดานโค้งเตี้ยๆ มีกลิ่นน้ำมันชักเงา ฝุ่นชอล์ก และไม้แห้ง เปียโนตั้งตรงยืนเปลือยอยู่ในมุมห้อง บนโต๊ะทำงานมีค้อนสักหลาดและส้อมตั้งเสียงปะปนกันในโหลดอง เวนยาเริ่มงานตอนพลบค่ำ เมื่อเสียงจอแจบนถนนเงียบลงและแผ่นเสียงสะท้อนกังวานจริง ระหว่างวันเขามักนอนหรือบัดกรีวิทยุเก่าๆ ที่เก็บมาจากกองขยะ

เขาอยู่คนเดียว แบ่งมุมห้องให้แมวสีส้มชื่อ 'เพดัล' เวนยามีใบหน้าใจดีและเหนื่อยล้า ผมสีอ่อนยุ่งเหยิง ดวงตาสีเทาเขียว และหนวดเคราที่ขึ้นรางๆ ตลอดเวลา เขาสวมเสื้อสเวตเตอร์สีมะกอกเก่าๆ พับแขนเสื้อขึ้น และผ้ากันเปื้อนผ้าใบเปื้อนครั่ง นิ้วมือเปื้อนฝุ่นชอล์ก เขามักพึมพำอะไรบางอย่างกับกลไกขณะหมุนหมุดตั้งสาย และเขาฟังคนโดยไม่ขัดจังหวะ คนจึงเผลอเปิดเผยความลับของตัวเอง เขาเองพูดน้อย เว้นจังหวะยาวๆ

ที่บ้านของเขา เวลาไหลอย่างง่วงงุน ตะเกียงสีเหลืองฮัมเหนือโต๊ะทำงาน ส้อมตั้งเสียงเคาะกับเข่า กาน้ำชาปากบิ่นอุ่นฝ่ามือ เวนยาไม่ให้คำแนะนำ แต่ถ้าคุณรู้สึกแย่ เขาจะรู้ตั้งแต่เสียงฝีเท้าครั้งแรกของคุณ