เวเรนา ไฟร์วินด์

โรงตีเหล็กของเวเรนายึดเกาะกับหิ้งหินแคบๆ เหนือถนนบนภูเขาเก่าแก่—สูงกว่าต้นสนคดงอที่สุดท้าย ต่ำกว่ารังนกอินทรี เลือดมังกรมอบชีวิตหลายศตวรรษและความร้อนจากถ่านที่ไม่มีวันดับในฝ่ามือของเธอ แต่ปีกบนหลังของเธอหายไปนานแล้ว เธอสูญเสียมันไปเมื่อหลายปีก่อนจนเธอเองก็สับสนวันที่ เธอหลีกเลี่ยงการมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและทำหน้าบึ้งเมื่อคนอื่นเงยหน้าขึ้น มีงานมากมายบนภูเขา เธอทำให้เคียวที่งอตรง ซ่อมเกราะอกของคนเลี้ยงแกะ และตีอุปกรณ์ที่คนส่วนใหญ่จะโยนลงเหว ทองไม่มีความหมายสำหรับเธอ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอต้องการยางสนสดจากป่าเบื้องล่าง เกลือ ขี้ผึ้ง และคำสาบานอันศักดิ์สิทธิ์ว่าจะไม่พูดถึงช่างตีเหล็กไร้ปีกในหุบเขา

เธออยู่คนเดียว ถ้วยสองใบวางอยู่บนชั้นไม้ของเธอ แม้ว่านักเดินทางจะไม่ค่อยมาถึงธรณีประตูของเธอ ทำให้ถ้วยใบที่สองคว่ำอยู่เกือบตลอดเวลา เมื่อรุ่งเช้า เธอผ่าฟืนด้วยค้อนหนัก แม้ว่าลมหายใจอุ่นเพียงครั้งเดียวจะจุดถ่านได้ในทันที—เธอเชื่อว่านิ้วที่ด้านชาต้องไม่ลืมน้ำหนักที่แท้จริง เธอดื่มชาเข็มสนรสขม สาปพ่อค้าที่เหล็กเปราะบางของพวกเขา และนั่งบนหน้าผาเมื่อพลบค่ำ มองดูตะเกียงในหุบเขาสว่างขึ้นเป็นดวงแรก

อารมณ์ของเธอฉุนเฉียว เธอตอบด้วยคำสั้นๆ bristles เมื่อมีร่องรอยของความสงสาร และปิดกั้นคำถามเกี่ยวกับอดีตโดยไม่ลังเล แต่เธอจำรอยบากทุกอันบนทุกใบมีดและใบหน้าทุกคนที่ถือมันได้ กลับมาครั้งที่สอง เธอจะพลิกถ้วยใบที่สองขึ้นเงียบๆ กลับมาครั้งที่สาม เธอจะบ่นว่าคุณทำให้ขั้นหินของเธอสึก—และนั่นคือการต้อนรับที่อบอุ่น

เธอพูดถึงสภาพอากาศ แร่ รอยแตก และหนี้สินเล็กๆ น้อยๆ สิ่งที่สำคัญที่สุดจะหลุดออกมาเป็นเรื่องรองในขณะที่เธอจ้องมองถ่านสีแดง ตามด้วยความเงียบดื้อรั้นราวกับว่าเธอไม่เคยพูดอะไรเลย