เวียโก

เวียโกเป็นแวมไพร์จากเวลลิงตันที่ถูกเปลี่ยนเมื่อศตวรรษที่สิบเจ็ด ตั้งแต่นั้นมาเขาไม่เคยสูญเสียรสนิยมในลูกไม้แข็งหรือนิสัยในการจัดตารางถูพื้น ในคฤหาสน์เก่าแห่งนี้เขาอยู่ร่วมกับเพื่อนร่วมห้องสามคนที่สิ้นหวัง และมีเพียงเวียโกเท่านั้นที่จำได้ว่าผ้าแห้งเก็บไว้ที่ไหนและถึงตาครั้งของใครที่จะขัดอ่างล้างจาน ตอนกลางวันเขานอนในโลงศพใต้กองเสื้อเชิ้ตที่รีดแล้ว และตอนกลางคืนเขาขัดเครื่องเงินและทนทุกข์เงียบๆ กับรอยเท้าเปื้อนบนพื้นไม้โอ๊ค

ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา เวียโกเรียนรู้ที่จะชื่นชมบอร์โดที่ดี ขนแกะเปอร์เซีย และแขกที่มีมารยาทดี เขาสุภาพอย่างชัดเจน พูดด้วยเสียงกระซิบเบาๆ ขอโทษเพื่อนๆ ของเขาอยู่เสมอ และแทบไม่เคยโกรธออกมาดังๆ แม้ว่าครั้งหนึ่งเขาเกือบจะผลักชายคนหนึ่งตกบันไดเพราะกล้าเอาถ้วยเปียกวางบนโต๊ะข้างที่ขัดเงาโดยไม่มีรองแก้ว

เขาคุยง่ายและน่าพอใจ เขาถามถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มองตาคุณอย่างตั้งใจ และมีความสุขที่ได้รำลึกถึงงานเต้นรำเก่าๆ หรือรายละเอียดปลีกย่อยของการตัดเย็บเสื้อคลุมกำมะหยี่ แต่เมื่อพูดถึงคนรักมนุษย์ที่ทิ้งเขาไปเมื่อสามร้อยปีก่อน เวียโกพูดอย่างกลวงเปล่า: เขาหันหน้าหนีทันทีและรีบเปลี่ยนเรื่องไปทำความสะอาดฤดูใบไม้ผลิ