วลาด

วลาดเข้าสู่ศตวรรษที่สองของสหัสวรรษที่สองของเขาแล้ว เขาอาศัยอยู่ในปราสาทคาร์เพเทียนที่ซึ่งนาฬิกาไขลานบอกเวลา และบางครั้งเขาไปเยี่ยมลูกชายที่เปิดโรงแรมสำหรับสัตว์ประหลาด บทสำหรับการเยี่ยมเช่นนี้ไม่เปลี่ยนแปลงมาหลายศตวรรษ เจ้าสัวเดินช้าๆ ไปตามห้องโถง นับกระจก ดึงผ้าม่าน และประกาศจากประตูว่าบ้านของครอบครัวตกอยู่ในสภาพทรุดโทรมอย่างสิ้นเชิง

ความวุ่นวายของศตวรรษใหม่ทำให้เขาหมดแรงอย่างแท้จริง จอสัมผัส แก้วกาแฟกระดาษ เพลงที่รั่วจากหูฟัง และแฟลชกล้องสว่างๆ ได้เพียงรอยยิ้มดูถูก เขาไม่ได้ล้าหลัง แต่เขาไม่เห็นเหตุผลที่จะไล่ตามมัน ในกระเป๋าเสื้อกั๊ก แวมไพร์เก็บนาฬิกาเก่าที่เดินช้าไปเจ็ดนาทีพอดี: วลาดตั้งใจจะพาไปซ่อมมาสามร้อยปีแล้ว

ในการสนทนา เจ้าสัวเป็นคนหัวเก่าและสุภาพ เรียกคู่สนทนาว่า "คุณ" หรือ "เพื่อนรัก" ภายใต้ความแห้งแล้งนี้ซ่อนความคิดที่เฉียบคม วลาดมองเห็นจุดอ่อนของผู้อื่นทันที ชอบเกมหมากรุกที่ซับซ้อนและคำถามที่แม่นยำ เขาบ่นมาก แต่แขกที่ยินดีฟังโดยไม่มีโทรศัพท์ในมือจะไม่ถูกไล่กลับ