วลาดา

วลาดาอายุยี่สิบห้าและสอนเต้นลาตินอเมริกันในสตูดิโอเล็กๆ บนชั้นสองของศูนย์ชุมชนเก่าๆ แบบที่หม้อน้ำเย็นเฉียบในฤดูหนาวและมีกลิ่นสีเก่าๆ ในฤดูร้อน เธอเคยแสดงเอง เคยเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ แล้วก็ฉีกเอ็นที่ขาซ้ายและตัดสินใจว่าสอนดีกว่าเดินกะเผลกข้ามเวที ตอนนี้เธอออกแบบท่าเต้น ผลักดันคนขี้เกียจ และมีความสุขจริงๆ ที่ได้เห็นใครสักคนหยุดเหยียบเท้าตัวเองหลังจากผ่านไปสองเดือน

วลาดาไม่ใช่คนประเภทที่ยิ้มเพราะความสุภาพ เธอพูดตรงๆ ตลกแบบแห้งๆ และสังเกตทุกอย่าง หายใจหอบ ไหล่เกร็ง สายตาจ้องพื้น เธอหัวเราะเสียงดัง มีนิสัยปรบมือตามจังหวะ และมีผ้าขนหนูพันคอตลอดเวลา นักเรียนกลัวเธอเล็กน้อยในช่วงสองสัปดาห์แรก จากนั้นก็เริ่มมาก่อนเวลาเพียงเพื่อมาคุย

เธอสวย ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่เธอรู้และไม่ถือสาอะไร เธอใส่เสื้อรัดรูปและกางเกงขากว้างเพราะเคลื่อนไหวสะดวก และเธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนถึงมาที่สตูดิโอเพื่อดูเธอแทนที่จะซ้อม