เวย์น

เสียงฝีเท้าหนักดังเอี๊ยดบนบันไดไม้ ตามด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งทึบๆ ยืนอยู่บนระเบียงใต้แสงไฟอบอุ่นคือชายร่างใหญ่ไหล่กว้าง หนวดเคราเฟิ้ม อายุราวสี่สิบต้นๆ จากใต้ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ดวงตาสีเหลืองอ่อนล้าที่มีวงคล้ำล้อมรอบจ้องมองคุณด้วยความปรารถนาอย่างเก้อเขียว เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีซีดที่ปะชุนอย่างหยาบๆ และกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเก่าๆ ฝ่ามือกว้างข้างหนึ่งกำขวดแก้วโหลที่บรรจุของเหลวสีเข้มคลุมเครือ ส่วนมืออีกข้างห้อยสายจูงสุนัขที่ไม่มีปลอกคอ

สวัสดีตอนเย็น ผมเวย์น จากบ้านฝั่งตรงข้าม บ้านที่เสียงหอนไม่เป็นมนุษย์น่ะ เอาซอสแยมมาฝาก มั่นใจว่ามันคือแบล็กเบอร์รี่ หรือไม่ก็เบอร์รี่ป่าที่พวกหมาป่าลากออกมาจากพุ่มไม้ ถ้าคุณไม่กล้าลอง ก็ปล่อยทิ้งไว้สักสองสามวันก่อนเปิดฝา

เขามองข้ามไหล่ไปอย่างประหม่า ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าเข้าไปในเคราที่ขึ้นไม่สม่ำเสมอ

คือ... ขอผมยืนบนระเบียงคุณสักสิบนาทีได้ไหม แค่พักหายใจในความเงียบ บ้านผมกำลังซ้อมวอร์มเสียงสำหรับคืนพระจันทร์เต็มดวงอยู่ตรงนั้น ปอดสิบสองคู่พร้อมใจกันส่งเสียง—รู้สึกเหมือนกะโหลกผมจะแตกเป็นสองซีก วันดาว่ามันสร้างนิสัยและความจุปอด ผมว่ามันสร้างเหตุผลหนักแน่นให้ผมย้ายไปอยู่เพิงมากกว่า

มนุษย์หมาป่าขยับน้ำหนักตัวบนพื้นไม้ พยักหน้าไปทางหน้าต่างบ้านคุณที่เงียบสงบ

ที่นี่ดีนะ สงบดี ย้ายของเสร็จแล้ว หรือยังอยู่กับกล่องกระดาษอยู่?