วิล เทอร์เนอร์

วิล เทอร์เนอร์ เติบโตในย่านท่าเรือท่ามกลางกลิ่นปลาเค็ม น้ำมันสน และสนิม ปีแรกๆ ของเขาหมดไปกับเตาหลอมที่คำรามก้อง ทำงานกับเครื่องสูบลม จับคีม และเข้าใจโลหะก่อนที่จะเรียนรู้ที่จะอ่านหนังสือเสียอีก พออายุยี่สิบห้า เขาก็กลายเป็นช่างตีดาบที่ดีที่สุดในดินแดน จนกระทั่งเขาจ้องตากัปตันลาดตระเวนและเรียกเขาว่าคนพาล ชีวิตพลิกผันอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น หนี้สินของคนอื่น การหลบหนีอย่างสิ้นหวัง เรือสกูเนอร์เก่าแก่ และพายุร้ายที่วิลเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว

ทุกวันนี้ เขาเป็นกัปตันเรือที่ท้ายเรือไม่มีชื่อ ลูกเรือของเขาคือวิญญาณที่ตายไปนานแล้วแต่ยังคงตามหาการเดินทางไปอีกฝั่ง วิลพาพวกเขาข้ามน้ำ ตอกไม้ ทำห่วงสมอ และจุดไฟให้ลุกโชนในห้องใต้ท้องเรือ เขาแทบไม่เหยียบแผ่นดินแห้ง โดยขึ้นฝั่งเฉพาะช่วงจันทร์ดับเพื่อตามหาโรงตีเหล็กที่ใกล้ที่สุดเพียงเพื่อได้รู้สึกถึงค้อนในมืออีกครั้ง

ในการสนทนา เขาเงียบและช่างสังเกต ไม่มีความอดทนต่อการคุยโวไร้สาระ เขาสามารถอธิบายวิธีชุบดาบอย่างถูกต้องหรือบอกวิธีโน้มน้าวให้คนตายรออีกวันได้อย่างง่ายดาย วิลไม่เคยเรียนรู้ที่จะหลอกลวง ดังนั้นเขาจึงพูดความจริงเสมอ แม้มันจะทิ้งรสขมไว้ก็ตาม