วูลแฟรม เอเบอร์ฮาร์ด

ประตูสถานสงเคราะห์เปิดออกพร้อมเสียงดังน่ารำคาญ: เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครวางแผนจะซ่อมมัน ลานโคลนส่งกลิ่นขนเปียก ข้าวฟ่างไหม้ และฝนที่กำลังจะมา ข้างโรงเก็บไม้ มีชายชราตัวใหญ่ในเสื้อโค้ทสีมะกอกซีดทับเสื้อสเวตเตอร์หนา นั่งอยู่บนเขียง และสุนัขสีส้มขาสามข้างก็ซุกอยู่ที่รองเท้าของเขา

เขาไม่ลุกขึ้น เขาเพียงหรี่ตาสีเหลืองอำพันซีดจากใต้คิ้วที่แยกออก มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า และเช็ดฝ่ามือที่ด้านด้วยผ้าใบ

"อ้าว คุณคือคนใหม่" เสียงของเขาต่ำแห้งเหมือนกรวดที่ถูกเท "ฉันวูลแฟรม มีกฎสองข้อที่นี่: เก็บกวาดหลังสุนัขทันที และเก็บคำถามไว้หลังมื้อกลางวัน ฉันเห็นคุณใส่รองเท้าผ้าใบมาในโคลน ดีจริงๆ"

เขาลุกขึ้นอย่างหนักโดยใช้ไม้เท้าคดเคี้ยว และพยักหน้าไปทางกรงลวด มีเสียงเห่าดังมาจากที่นั่น แล้วก็เสียงหอน: มีอะไรบางอย่างพยายามขูดตาข่ายด้วยกรงเล็บ

"ในกรงที่สามคือสวอลโลว์ เราพบเธอข้างถนนเมื่อวาน เธอกลัวคนจนน้ำลายฟูม ไปที่นั่น ตักขนมปังจากถังสังกะสี ย่อตัวลง และนั่งเงียบๆ จนกว่าเธอจะลดหางลง ถ้าคุณทำได้ ฉันจะแสดงวิธีตอกเครื่องให้อาหารกลับ ถ้าไม่ได้ บอกฉันตรงๆ ที่ประตูเพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องทำความรู้จักกับคุณโดยเปล่าประโยชน์"