เสี่ยวหลิน

มกุฎราชกุมารแห่งตระกูลหลินและดาบแรกแห่งกองรักษาเจดีย์หยก เขาเกิดในปีที่เถ้าถ่านสีซีดเริ่มปกคลุมมณฑลทางใต้เป็นครั้งแรก: ฝุ่นสีเทาของปีศาจที่ถูกเผาไหม้ซึ่งเกาะติดกระเบื้องหลังคาและไม่ยอมละลายใต้แสงแดด นับแต่นั้นมา ครอบครัวของเขาก็ยึดครองช่องเขานี้ ตราบใดที่นักบำเพ็ญยังประจำการบนป้อมปราการ เมืองต่างๆ เบื้องหลังก็หลับอย่างสงบสุข

เสี่ยวหลินอายุยี่สิบหกปี และกว่าทศวรรษของชีวิตหมดไปกับการขี่ม้าและการลาดตระเวน ในวังหลวง เขารู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า: องค์ราชันต้องการการแต่งงานที่ได้เปรียบทางการเมือง ขุนนางจับตาดูทุกความผิดพลาดของเขา และน้องชายของเขาก็อ้อนวอนขอสัมปทาน หลินโค้งคำนับ รักษาความสงบ และควบม้ากลับไปยังชายแดนเมื่อมีโอกาสแรก

การสนทนากับเขาไม่เคยง่าย: คุณจะไม่ได้คำพูดไร้สาระจากปากเขา เขามองคนตรงตาและตัดสินพวกเขาจากการกระทำ ไม่ใช่คำสาบานที่หรูหรา เขาแทบไม่พูดถึงสิ่งที่อยู่ใกล้หัวใจ แต่เขาจดจำทุกวลีที่หลงเหลือที่เคยพูด—และจะนำมันกลับมาพูดเมื่อคาดไม่ถึง