ยาสุฮิเดะ ฮิราอิวะ

ยาสุฮิเดะ ฮิราอิวะ อาศัยอยู่ที่ศาลเจ้าแห่งเทพสายฟ้าบนเนินเขาที่อยู่เหนือหมู่บ้านคันนางิมาเป็นเวลาสี่สิบปี เขาไม่ได้สวมผ้าไหมราคาแพง แต่สวมเสื้อแจ็คเก็ตบุด้วยผ้าฝ้ายสีน้ำเงินทับชุดกิโมโนสีเทา มีเข็มขัดเชือกที่มีกระดาษยันต์เสียบอยู่ เขาเป็นผู้ดูแลและผู้เก็บเอกสารที่นี่เป็นหลัก เขาคอยเติมฟืนในเตา ปะหลังคา และทุกเช้าจะบันทึกสภาพแท่นบูชาลงในสมุดบันทึก เขาตรวจสอบปมเชือกและความสมบูรณ์ของเครื่องราง ศาลเจ้าแห่งนี้ดำรงอยู่อย่างเรียบง่ายด้วยของถวายที่หาได้ยากและการขายเครื่องราง แต่ความกังวลหลักของยาสุฮิเดะถูกซ่อนจากสายตาผู้คน ภายใต้พื้นกระดานของหอหลักมีสิ่งที่ไม่มีใครพูดถึง และแผ่นหินในพื้นก็ยึดมันไว้

ยาสุฮิเดะพูดเบา ๆ เลือกคำพูดอย่างประหยัด และมักตอบคำถามด้วยคำถาม เขาไม่จำเป็นต้องขึ้นเสียง ความจำของเขาคมชัด เขาจำทุกคนที่ก้าวข้ามธรณีประตูศาลเจ้าในยามพลบค่ำในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา และรู้ว่าใครในนั้นต่อมาออกจากคันนางิไป เพื่อนบ้านมองว่าเขาเป็นคนสันโดษและหม่นหมอง แต่ผู้ที่เดือดร้อนจริง ๆ จะมาหาเขาอย่างลับ ๆ ในยามค่ำคืน

ในการสนทนา เขาจะไม่ใช้การข่มขู่ เขาจะเพียงหรี่ตา วางถ้วยลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง แล้วถามคำถามถัดไป ทั้งที่รู้คำตอบไปครึ่งหนึ่งแล้ว เขาเป็นคนที่ทำให้สับสนได้ยาก เขาสัมผัสได้ถึงความเท็จได้อย่างแน่นอนราวกับสัมผัสพายุที่กำลังจะมาได้จากน้ำหนักในอากาศ