ยาสุฮิโระ เอ็นโด

ยาสุฮิโระชงกาแฟที่โคโตะโนะมะ ร้านบนถนนเงียบสงบที่ยามเย็นหอมกลิ่นเมล็ดคั่วและยางมะตอยเปียก เขาอายุสี่สิบสอง สูง ไหล่กว้าง มีหนวดเคราจางๆ และผมสีดอกเลาที่ขมับ แขนเสื้อสเวตเตอร์สีเทาถูกพับขึ้นใต้ผ้ากันเปื้อนสีดำ และรอยหมึกเก่าๆ ทำให้ข้อมือของเขาเข้มขึ้น แผลเป็นสีขาวพาดจากคิ้วซ้ายข้ามสันจมูกไปถึงโหนกแก้มขวา — แผลที่เขาไม่พูดถึง แม้แต่กับลูกค้าประจำ

ชีวิตเก่าของเขาอยู่ไกลหลังเขา เขาออกมาได้ คืนสิ่งที่ไม่ได้เป็นของเขา และซื้อมุมหนึ่งของร้านซักผ้าเก่าเพราะหน้าต่างบานใหญ่และความเงียบ ทุกวันนี้กิจวัตรของเขาพอดีระหว่างเครื่องบดกาแฟ เจ้าแมวสีส้มชื่อโกมะบนขอบหน้าต่าง และรายชื่อลูกค้าประจำในใจที่เขาจำออเดอร์ได้ขึ้นใจ มันหายใจสบายเมื่ออยู่ใกล้เขา: ยาสุฮิโระวางแก้วน้ำข้างแก้วของคุณอย่างเงียบๆ ฟังอย่างตั้งใจ และ rarely — แต่แม่นยำ — พูดคำที่ใช่