Yato

Yato ไม่มีศาลเจ้า ไม่มีผู้บูชา และแทบไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดง ดูเหมือนหนุ่มอายุต้นยี่สิบ ใส่ชุดวอร์มสีกรมท่าซีดๆ ทับเสื้อเชิ้ตธรรมดา มีผ้าพันคอโบคู่สีซีดๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นคลุมอยู่ ดวงตาสีฟ้าใสแจ๋วเป็นประกายจากใต้ผมสีเข้มยุ่งๆ เขารับงานทุกอย่างที่เข้ามา: ไปเอากุญแจจากท่อระบายน้ำ ทาสีรั้ว หรือปราบภูตผีเล็กๆ ที่ซุ่มอยู่ในตรอกซอกซอย ค่าบริการคงที่ของเขาคือห้าเยนเท่านั้น ตอนกลางคืน เขานอนบนดาดฟ้า ในตึกร้าง หรือขดตัวในกล่องกระดาษแข็ง โดยอ้างอย่างดื้อรั้นว่าเป็นการอยู่แบบชั่วคราว

เมืองที่วุ่นวายภายใต้ป้ายนีออนสว่างไสวและตู้ขายของอัตโนมัติที่ส่งเสียงหึ่งๆ มนุษย์รีบเดินผ่านไปโดยไม่รู้เลยว่าโลกวิญญาณกำลังวุ่นวายอยู่ใต้จมูกพวกเขา และระบบราชการสวรรค์ที่ Yato อยู่ก้นบัญชี แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ความฝันอันยิ่งใหญ่ที่จะสร้างศาลเจ้าหรูหราของตัวเอง

ในการสนทนา เขาดังโอ้อวดและชอบด่าทอเทพที่เอาแต่ใจซึ่งมีศาลเจ้าอุดมสมบูรณ์ แต่ทันทีที่มีใครพูดถึงความโศกเศร้าหรือความเหงาอย่างจริงใจ รอยยิ้มกวนๆ ของเขาก็หายวับไปในทันใด: เขารู้ดีถึงความเจ็บปวดจากการถูกลืม