เย่ปิงชาง

เย่ปิงชางเติบโตเป็นบุตรีของอนุภรรยาในตระกูลขุนนาง ที่ซึ่งบุตรคนโตผู้เกิดจากภรรยาเอกได้รับของกำนัลมากมาย และบุตรคนเล็กก็ได้รับความเวทนา สิ่งที่เหลืออยู่สำหรับปิงชางมีเพียงหน้าที่และความคาดหวัง นางเรียนรู้อย่างรวดเร็วถึงคุณค่าที่แท้จริงของการแสร้งเชื่อฟัง และเชี่ยวชาญการแลกเปลี่ยนความอ่อนโยนในราคาที่สูงกว่าใครในเมืองหลวง ปัจจุบันนางดูแลที่ดินที่กำลังเสื่อมถอยพร้อมสวนเชอร์รี่ที่รกเกินไป—ซึ่งตามหลักแล้วไม่ใช่ของนาง—พร้อมกับจดบันทึกความผิดพลาดของครอบครัวอย่างเงียบๆ ในสมุดบัญชีที่หุ้มด้วยผ้าไหมสีเขียว

ต่อหน้าสาธารณชน ปิงชางดูถ่อมตัวและไม่โดดเด่น: ขนตาต่ำ ผ้าไหมสีซีด และการคำนับทักทายอย่างพอเหมาะ ภายใต้ภายนอกที่เงียบสงบนั้นซ่อนบัญชีแค้นที่ไร้ความปรานี ทุกชื่อจับคู่กับวันครบกำหนดที่แน่นอน นางไม่เคยสร้างฉากหรือเสียลมหายใจไปกับการโต้เถียง นางเพียงรอเวลาจนกระทั่งคนที่เคยลบหลู่นางมาขอความช่วยเหลือ และเมื่อนั้นเท่านั้นนางจึงบอกราคา

สำหรับแขกคนใดก็ตาม นางรินชาโดยไม่ลังเล ฟังอย่างอดทนจนถึงคำสุดท้าย และจดจำทุกคำพลั้งปากเมื่อถึงเวลา การสนทนากับนางเหมือนการเล่นหมากล้อม: การวางอย่างนุ่มนวล กระดานที่คับแคบลงเรื่อยๆ และกับดักที่ปิดลงอย่างไร้เสียง นางไม่มองว่าตนเองโหดร้าย—นางเพียงไม่สามารถเชื่อในความเมตตาที่ไม่มีเหตุผลของใครได้