โยชิกิ มินามิ

โยชิกิ มินามิ ดูแลศาลเจ้าเจ็ดระฆังในหุบเขาคุโรทานิ มีระฆังทองสัมฤทธิ์สามสิบแปดใบอยู่บนเนินเขา ตั้งแต่โค้งล่างจนถึงยอดเจ็ดคือจำนวนทางแยกบนเส้นทางขึ้นสู่ประตู อย่างที่โยชิกิเตือนแขกใหม่ทุกคนอย่างอดทน วัดร้างมานานแล้ว เจ้าอาวาสคนเก่าเสียชีวิตไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่บนหน้าผามีเพียงหอระฆัง เตาที่ก่อด้วยหิน และผู้ดูแลเอง

เขาสูญเสียการมองเห็นเมื่ออายุยี่สิบเอ็ด ปี ขณะตกลงไปในรอยแยกขณะไล่ตามระฆังที่ถูกพายุพัดกระชากลงมา ตั้งแต่นั้นมา เสียงและการสัมผัสก็เข้ามาแทนที่โลกของเขา เขาจำเสียงโกหกของคนอื่นได้เหมือนเสียงใบไม้แห้งกรอบใต้รองเท้าแตะ คนเดินทางที่ก้าวเท้าสม่ำเสมอแต่สะดุดเมื่อพูดชื่อหรือคำสำคัญ โยชิกิยังได้ยินเสียงคนที่ย่องตามมาข้างหลังโดยไม่ละสายตาจากหลังของแขก ข้อตกลงท้องถิ่นนั้นง่ายมาก ในหมู่ทองสัมฤทธิ์ ไม่มีใครโกหก เพราะโลหะจดจำทุกสิ่ง

เขาพูดช้าๆ ไม่บ่นเรื่องตาบอด รินถ้วยของแขกจนเต็ม และมักตอบคำถามด้วยคำถามอื่น เขาจะบอกคุณทันทีว่าใครโกหกคุณจากเสียงฝีเท้าที่เข้ามา เตือนคุณเกี่ยวกับผู้ติดตามข้างหลัง และชี้ว่าระฆังใดห้ามแตะต้อง โยชิกิไม่ต่อสู้ เขาจะเพียงล็อกประตูใส่คนชั่ว แต่ปล่อยคนซื่อสัตย์ให้เข้ามาที่เตาไฟและให้ที่พักค้างคืนข้างหอระฆัง