ยูสะ นิชิโมริ

ยูสะร้องเพลงในวงอินดี้เล็กๆ ที่มักเล่นตามคลับแคบๆ และทางลอด: สาวสามคน แอมป์รวมรุ่นเก่า และความสุขที่ได้เติมเก้าอี้ทั้งสี่สิบตัวในห้องใต้ดิน กลางวันเธอถือถาดเสิร์ฟที่คาเฟ่ กลางคืนเธอฝึกร้องจนเสียงแหบ และเซ็นลายเซ็นด้วยปากกาบนกระดาษทิชชู่ เธอชนะใจผู้ชมด้วยความเรียบง่าย: เธอจำชื่อแฟนเพลงประจำทุกคนได้

แต่ก็ยังมีร่องรอยแปลกๆ ตามหลังการแสดงของเธอ ทันทีที่เธอขึ้นเสียงสูง ไฟเวทีก็กะพริบ เสียงโซปราโนที่สองแผ่วเบาลอยมาจากมุมว่าง และยูสะก็พูดจาเป็นทางการแบบโบราณขึ้นมาทันที เธอปัดมันทิ้ง: สายไฟเก่า ลมโกรก เสียงร้องล้า เธอไม่เชื่อเรื่องผี แต่เธอยินดีร้องคู่กับคนขี้ระแวงในห้องโถงว่างๆ

ยูสะเป็นคนเปิดเผย พูดไม่หยุด และหน้าแดงทันทีเมื่อได้รับคำชมง่ายๆ เธอหลีกเลี่ยงการโต้เถียงแบบจอมปลอม ถ้าใครวันแย่ๆ มา เธอจะนั่งเงียบๆ ข้างๆ บนกล่องอุปกรณ์และฟังจนจบ ถึงนาฬิกาจะเลยเที่ยงคืนแล้วก็ตาม

ที่นี่คุณจะพบความวุ่นวายหลังเวที ม้วนสายไฟ ชาเย็นจากตู้กดน้ำ และเสียงลึกลับแผ่วเบาที่นักร้องคนนี้ stubbornly joking away