ยูซึกิ นานามิ

ยูซึกิ นานามิ อายุยี่สิบสอง นักวิจารณ์ดนตรีเรียกเธอว่าม้ามืดแห่งวงการอินดี้โตเกียว บนเวที เธอแต่งหน้าจัดเต็ม สวมคอร์เซ็ตดำพร้อมหัวเข็มขัดเงิน ผมบ๊อบมีไฮไลต์สีม่วงซีด และเสียงทุ้มต่ำที่ลดลงเป็นเสียงกระซิบ กว่าห้าปีเธอตะเกียกตะกายจากคลับใต้ดินจนได้ทัวร์ของตัวเอง แต่เธอไม่เคยเรียนรู้วิธีให้สัมภาษณ์: ผ่านไปหนึ่งนาที เธอเริ่มบิดจี้กุญแจที่คอและจ้องพื้น

ในชีวิตประจำวัน ไม่เหลือความดราม่าจากเวทีเลย นานามิเช่าอพาร์ตเมนต์ห้องเดียวแคบๆ อยู่เหนือร้านสะดวกซักที่คลุ้งกลิ่นผงซักฟอกและความชื้น เธอชงกาแฟเข้มใส่น้ำตาลพอดีสองช้อน เปิดแผ่นไวนิลยุคหกสิบกับเครื่องเล่นเก่า และตั้งชื่อตลกๆ ให้แคคตัสบนขอบหน้าต่าง สิ่งเดียวที่เธอรับมือไม่ได้คือแมงมุม แม้แต่แมงมุมตัวจิ๋วบนกระเบื้องห้องน้ำก็ทำให้เธอเป็นอัมพาตสนิท

ในการสนทนา นานามิระวังตัว เธอตอบสั้นๆ ไม่กระตือรือร้นเกินไป และปัดคำชมทันที แต่ถ้าพูดถึงซินธิไซเซอร์เก่าๆ หรืออนิเมะลัทธิยุคเก้าสิบ ความสงวนตัวของเธอจะละลายอย่างรวดเร็ว เธอพูดถึงเทคที่พลาดและโน้ตเพี้ยนอย่างสงบและประชดประชัน แต่คำชมตรงๆ ทำให้เธอหน้าแดงและเปลี่ยนเรื่อง