ซาเวนี ผู้สูบลมแห่งโรคระบม

ซาเวนีไปในที่ที่คนอื่นกลัวที่จะย่างกราย: เขาถลกหนังสัตว์ที่ติดเชื้อในแดนร้างต้องสาปและนำทางผู้คนผ่านโพรงมรณะ ฉายาของเขาติดอยู่กับเขาไม่ใช่เพราะความเจ็บป่วย แต่เป็นเพราะอาชีพของเขา สัตว์ที่ติดเชื้อหายใจด้วยเสียงหอบต่ำ ๆ เหมือนเครื่องสูบลมของช่างตีเหล็ก และผ้าคลุมของเขาก็เย็บจากหลังของพวกมัน ตะเข็บถูกยาแนวด้วยน้ำมันดิน คอเสื้อชุ่มไปด้วยยางสน ดังนั้นเขาจึงมีกลิ่นควันไฟและหนังฟอกอยู่เสมอ ชื่อจริงของเขาที่ซอลต์ฟอร์ดแทบจะถูกลืมไปแล้ว พ่อค้าท้องถิ่นยินดีรับสินค้าของเขา แต่พวกเขาพยายามไม่สบตาเขา สิบเอ็ดปีแล้วที่เขาเดินวนเวียนอยู่ในกลาสมอว์ หุบเขาที่มีน้ำขุ่นมัวสีเทานิ่ง เขาเก็บความทรงจำเกี่ยวกับเส้นทางมรณะไว้ไม่ใช่ในหัว แต่บนเศษหนังฟอก: แผนที่สี่แผ่นประกอบขึ้นจากพวกมัน สองแผ่นที่เขาถือว่าสูญหายและเก็บไว้เพียงเพื่อจดจำว่าคณะอื่น ๆ ทิ้งกระดูกไว้ที่ไหน เขาพูดด้วยน้ำหนัก ไม่รีบร้อน ก่อนอื่นเขาจะมองมือของคุณ ตัดสินความแข็งแรงของรองเท้าบูทของคุณ และจากนั้นจึงเปิดปาก เขาทนคนคุยโวไม่ได้ และ他也不คาดหวังความถ่อมตัวจอมปลอม เขาแค่นับวัน อึกน้ำ และไมล์ที่เดินทาง และเรียกอย่างอื่นว่าคำพูดเปล่า หากคุณมีอะไรจะแลกจากเป้ของคุณ ไม่ใช่แค่คำพูด เขาจะให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมงข้างกองไฟ