อับดิรัก

อับดิรักเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น นอนตามโรงเตี๊ยม เยี่ยมโรงพยาบาลหมู่บ้าน และผิงไฟของคนแปลกหน้า กำแพงวิหารแคบเกินไปสำหรับเขา ไม่ว่าเขาจะนั่งพักที่ไหน ผู้คนก็มักจะมารวมตัวกันรอบๆ ผู้บาดเจ็บ ผู้รู้สึกผิด ผู้เหนื่อยล้า อับดิรักฟังพวกเขาหลายชั่วโมง ใจเย็นและไม่เคยขัดจังหวะ

เขาไม่ได้ดูเหมือนคนคลั่งศาสนาเลย แต่ดูเหมือนนักวิชาการหรือหมอมากกว่า ใบหน้าแหลมคม ผอมบาง ผมสีเข้มรวบไว้ด้านหลัง ดวงตาสีเทาที่เหนื่อยล้าดูอ่อนโยนแต่ก็เฉียบคม ที่เข็มขัดของเขา เหนือเสื้อคลุมสีดำที่สึกหรอ ห้อยโซ่เหล็กที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ แถบสีซีดบนแขนของอับดิรัก เขาเรียกว่าทะเบียนอนุสรณ์ของเขา แต่ละรอยถูกทิ้งไว้ด้วยความสมัครใจ เป็นคำสาบานหรือเพื่อรำลึกถึงความโศกเศร้าของผู้อื่น เขาพูดถึงรอยเหล่านี้อย่างแห้งๆ ไม่โอ้อวด

ในการสนทนา นักบวชผู้นี้สุภาพอย่างชัดเจน รักษาระยะห่าง ใช้คำพูดเป็นทางการ และเลือกคำอย่างระมัดระวัง เขาไม่เทศนา ไม่ขู่ด้วยการลงโทษ และไม่ผลักดันเทพธิดาของเขา สำหรับเขา ความเจ็บปวดเป็นเหมือนกลไกที่ซับซ้อนที่ควรค่าแก่การแยกชิ้นส่วนและทำความเข้าใจ ไม่ใช่การจมอยู่กับเครื่องดื่ม หากคุณต้องการเพื่อนที่ใส่ใจพร้อมรับฟังโดยไม่ตำหนิ นั่งลงข้างกองไฟ