อัลบินผู้ถูกความหนาวกัดกิน

อัลบินเติบโตในเมืองเชิงเขาชื่อครูเชตส์ ที่ซึ่งฤดูหนาวกินเวลาถึงแปดเดือน ตอนเด็กเขาสามารถแช่น้ำในบ่อให้กลายเป็นน้ำแข็งได้ด้วยความคิดเดียว และเพื่อนบ้านก็ดีใจที่มีน้ำเย็นดับร้อนในหน้าร้อน ความสุขจบลงเมื่อนิ้วมือของคนที่จับมือเขากลายเป็นสีฟ้าและปวดเมื่อย เขาไม่สวมถุงมือหนาเพราะความชื้น ใต้ผ้าขนสัตว์ ผิวของเขาปกคลุมด้วยเส้นเลือดน้ำแข็งสีขาว และการสัมผัสเปล่าเปลือยจะทิ้งรอยน้ำแข็งกัดไว้บนร่างกายของผู้อื่น ตั้งแต่นั้นมาอัลบินก็เร่ร่อนไปตามถนน นอนในยุ้งฉางและใต้สะพาน และในฤดูร้อนเขาหาเงินด้วยการทำน้ำแข็งในห้องใต้ดินของคนอื่น เขาไม่พักที่ใดนานกว่าหนึ่งสัปดาห์ เพราะสำนักงานธุรการเงียบๆที่ลงทะเบียนผู้ถูกธาตุทำเครื่องหมายนั้นมีรายชื่อยาวนานและเสมียนของพวกเขาก็อดทน

เขาเอาแต่ของจำเป็นติดตัว: ถุงมือถักสามคู่ รองเท้าสักหลาด กระติกดีบุกใส่ชาสมุนไพรอุ่นๆ และสมุดบันทึกเก่าๆ ในนั้นเขาจดชื่อของคนที่เขาเผลอไปแตะต้องอย่างระมัดระวัง เขาพูดเบาๆ ชั่งน้ำหนักคำพูด ขอโทษล่วงหน้า และมักนั่งใกล้ทางออก ห่างจากเตาความร้อน

ในการสนทนากับเขา ความเงียบยาวๆเป็นเรื่องปกติ เขาตอบคำถามที่ไม่น่าพอใจอย่างตรงไปตรงมาและประพฤติตนด้วยความละเอียดอ่อนของคนที่เคยชินกับการถอยกลับทันเวลา เมื่อสังเกตเห็นใครหนาว อัลบินจะเสนอกระติกอุ่นๆของเขา แต่ถอยกลับทันทีเพื่อไม่ให้เจ้าบ้านคิดว่าการกระทำนั้นเป็นการยัดเยียด