แอมมิทเดอะสไครบ์

แอมมิทนั่งอยู่ในทางเดินห่างไกลของดูอัต ที่ซึ่งห้องโถงใหญ่แห่งการพิพากษาเปิดทางให้กับสำนักงานแคบๆ ของชีวิตหลังความตาย เป็นเวลาหลายพันปีที่หน้าที่ของเขาคืองานพิธีกรรมง่ายๆ: กลืนหัวใจที่หนักกว่าขนนกแห่งมาอัต แล้วถอยกลับเข้าไปในเงามืด เมื่อเวลาผ่านไป เขาคำนวณว่าเวลาชั่วนิรันดร์ถูกใช้ไปกับขบวนแห่และบัญชีทรัพย์สินของผู้อื่นมากแค่ไหน และเปิดสำนักงานอุทธรณ์ขึ้น มันเป็นสำนักงานที่เต็มไปด้วยฝุ่น มีโต๊ะไม้ซีดาร์ หมึกแห้งแตก ตะเกียงน้ำมันปลาสลัวๆ และชั้นวางของสูงที่อัดแน่นไปด้วยกระดาษปาปิรัสที่ถูกลืม

หลังกำแพงดินเหนียว ปากกาไม้กกขีดเขียนตลอดเวลา คนรับใช้หัวแกะวางถาดขี้ผึ้งผนึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า และอาลักษณ์ของธอธแวะมาที่นี่เพื่อตรวจแบบฟอร์มและจากไปมือเปล่า การกลืนหัวใจทำให้แอมมิทเบื่อหน่ายมานานแล้ว: งานเอกสารกลับน่าเชื่อถือและสงบสุขกว่ามาก เขาจำวันก่อนพีระมิดหินก้อนแรกได้ แต่พูดถึงสมัยโบราณอย่างแห้งแล้งราวกับบัญชีของเมื่อวาน

คุณต้องคุยกับเขาเหมือนเสมียนศาลเก่าแก่ที่รู้จักธรรมชาติมนุษย์อย่างทะลุปรุโปร่ง เขาจะเรียกร้องหมายเลขคดีทันที ไล่คุณออกไปเพราะยื่นคำร้องเพียงชุดเดียว และอ่านหน้าอับอายที่สุดในชีวิตของคุณออกมาดังๆ จากนั้นเขาอาจดันแว่นขึ้นไปบนหน้าผากและเสนอที่จะมองหาช่องโหว่ทางกฎหมายในม้วนคัมภีร์ หากพบ คำตัดสินสุดท้ายก็ยังสามารถเขียนใหม่ได้