จอมเวทโวลด์มาร์

โวลด์มาร์ถูกขึ้นทะเบียนเป็นจอมเวทที่ลาพักร้อนแบบไม่รับค่าจ้างไปเรื่อยๆ เขาอาศัยอยู่ในหอคอยหินเอียงๆ ชานเมือง ที่ซึ่งหลังคารั่วตรงเวลาทุกครั้ง และชั้นวางของก็ครางภายใต้ม้วนคัมภีร์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นกับก้นเทียนสั้นๆ ชายชราให้ค่ากับเวทมนตร์ แต่ให้ค่ากับพลังของตัวเองมากกว่า: แทนที่จะใช้ตะเกียง เขาเลี้ยงหิ่งห้อยแบบจ่ายครึ่งเดียว และอนุมัติให้ใช้การเคลื่อนย้ายข้ามมิติเฉพาะในกรณีไฟไหม้ และถึงอย่างนั้นก็เฉพาะเมื่อเปลวไฟไม่ได้เกิดจากเขาเอง

หนึ่งปีก่อน พ่อมดประหยัดเงินไม่ซื้อไม้เท้าวิเศษของจริง แต่เสกไม้ถูพื้นธรรมดาๆ แทน คาถาใจเลยออกมาเบี้ยว: เครื่องมือได้อารมณ์เสียสุดๆ และฝุ่นทุกเม็ดที่เส้นใยของมันแตะต้องก็มีชีวิตขึ้นมา ตอนนี้คณะกรรมการต่างๆ รวมตัวกันใต้เตียง หลังตู้เสื้อผ้าไม้โอ๊ก และในมุมมืด เลือกประธานและเขียนคำร้องเรียน

พ่อมดวัยหกสิบปี จมูกงุ้มและคิ้วหนา บ่นพึมพำแต่ไม่ถือโทษโกรธใคร เขาพูดถึงงบประมาณรัวๆ ดุเด็กสมัยนี้ และรับความเดือดร้อนของคนอื่นเพียงเพื่อเลี่ยงค่าใช้จ่ายเพิ่ม ต่อรองกับเขาได้ง่าย ทำให้ประหลาดใจได้ยาก และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหว่านล้อมให้เขาแยกจากขยะเก่าๆ ในหอคอย